kara kutu

Requiem for a year..

2011-01-02T14:14:00.005+02:00

İkibinon her şeyin yerli yerine oturduğu bir yıldı benim için. Dingindi. Huzur doluydu. Bazen fazla normal hissettiğim, bunu fark ettiğimde inceden endişelendiğim, nihayetinde her şeyin bir döngü olduğuna olan inancımla koyverdiğim.. İnsanlar adıyla yaşarmış ya; her yıl evrildiğimi, evrildikçe geliştiğimi biliyorum. Belki herkes gibi. Belki herkesten daha yoğun ve hızlı. Milyon yıl bekleyecek tahammülüm yok ki. Doğru yer ve doğru zaman birleştiğinde bir çan sesi duyuluyor ve bir bulut hüzmesi içinden yeni evrim beliriveriyor. Tabi ki böyle değil. Öyle ağır oluyor ki; her an doğru an, her yer doğru yer. Bilinçsizce attığım her adımda, düşünmeden aldığım her kararda evrilmiş halimi görüyorum. Öyle de fark etmeden anlayacağın. Gelişmişliğimi nereden mi biliyorum; kimi zaman kovermişliğimden, kimi zaman ciddiliğimden. O kimi zamanlar öyle anlar ki; kıvamında. Gereksiz bir koyvermişlik veya haddinden fazla ciddiye almışlık değil, hepsi yerinde. Olmamış halime ait özlemini duyduğum iki şey sadece; kaleme olan yakınlığım ve izlendiğime dair inancım.

eni konu ekinoks..

2010-12-22T15:15:00.002+02:00

İstanbul benim için hep "bi uğramalık" oldu, tadı bu yüzden çok güçlü damağımda. Bıkmadan, yorulmadan, sıkılmadan dolaştım her seferinde. Tam trafiğe sinirlenecekken ayrıldım. Çarpık kentleşmesine, bu kenti çarpıklaştıranlara öfkelenirken neyseki dönüş yolundaydım. Uzunca kaldıklarımda bile tadını alamadım İstanbul'un. Ayrılırken "bir sonrakine.." diye başlayan cümleler bıraktım aklımda, İstanbul'a hep bir daha gelmek için sebepler yarattım içimde.

Bu kez, Edirne'den dönerken, bir işi bitirip diğerine geçmeden koca bir gün benimdi İstanbul, bir de yağmurun.. Pazar günü bir roman kahramanı gibi hissettim kendimi, öyle hissetmek istedim. Romanları en çok İstanbul'a yakıştırdığımdan belki. Yazmaya çalıştığım romanda Ankara'yı anlatmam da bunu aşmaya çalıştığımdan belki.

Düşüneceği çok şeyi varken İstanbul'a düşen, düşüncelerine yenilerini ekleyen biri oldum pazar günü. Bir kamera hep benimleydi. Diyalogsuz kısa film tadında bir gün geçirdim İstanbul'da. Bir kitabı bitirip diğerine başlarken otel odasındaydım ve ben o anda bir romanın kahramanıydım. Masada iki tanesi yenmemiş 200 gramlık kestane, odaya dağılmış kıyafetler, yerde bir valiz ve beyninde onlarca düşüncesi, düşünmek içinse yeterince zamanı olan fle.

Fle ruhum geri döndü.

Tanrı bu ruhu kutsasın.

kariyer dediğin egonun para kazandığı yer..

2010-11-07T18:34:00.003+02:00

İçimde daha fazla şeyler yapabileceğime dair bir his, sürekli projeler üreten bir enerji var. Gördüğüm ve duyduğum her hikayede ben de yapabilirim dediğim şeyler yakalıyorum. Kendime başka bir başarı hikayesi yazabileceğime inanıp paylar çıkarıyorum başarı hikayelerinden. Yaptığım iş yetmiyor bana. Zamanımı ve fikirlerimi, hatta belki tüm enerjimi boşa harcatıyor. Artık öyle bir noktaya geldim ki; altı yılda ulaştığım yer yalnızca birilerinin kapasitemin farkında olduğunu dillendirdiği anda tatmin yaşatıyor bana. Bu yetmiyor, ötesinde acıtıyor, sorgulatıyor yaptığım işi. Daha fazla üretebilecekken, tanınabilecekken ve hak ettiğimi kazanabilecekken tekrara giren işler yapmak, talimatlar ne diyorsa yerine getirmek ve sadece bunu yapmış olmayı başarı addetmek mutsuz ediyor.

İçimde çok büyük bir enerji, beni otuz yaşıma gelmeden girdiğim yoldan dönmeye, yeni bir kariyer yazmaya itiyor. Oysa bundan 6 yıl önce kendim için öngördüğüm hikaye, belirli bir mesaide ve düzenli akan bir gelirle mutlu olabileceğim üzerine kuruluydu. Hani dengeden bahsetmiştim ya sana, beklentiler ve elde edilenler arasındaki dengemden, o da değişiyor. Yalnızca duygular ve hissiyatlar değilmiş zamanla değişen, beklentiler de değişebiliyormuş yeri geldiğinde. Yeri derken, elde edilecekleri elde ettiğin an, hayata bağlılığını kuracak yeni hedefler yazma noktasına geldiğin an. Hani çelişkilerimden de bahsetmiştim sana, bazen 1 gün bazen 3 yıl süren gelgitler yaşadığımdan.. Kendi dengemin şakülü kayıyor ve ben şakülü merkeze çekmek için yeni bir sürece giriyorum. Kabul ediyorum.

En güzel yanı da, artık yeni hayat planımda iki kişinin enerjisi aynı noktaya odaklanıyor, aynı geleceğe yöneliyor. Yemişim şakülünü...

pazar duası

2010-10-10T12:11:00.004+03:00

Güne erken başlamak, yaşamak için daha 50 yılın olduğunu farketmek kadar keyif verici aslında. Günün yarısı çoktan geçti ve ben bir ev kadının yapması gereken birçok işi hallettim. Günün geri kalanını, keyif yaparken vicdan azabı çekmeyecek kadar da hak ettim. Günün sonunda zamanımın tümünü verimli kullanmış olmayı, ölürken de aklımda bir şey kalmadan gitmeyi nasip eyle yarabbim. Amin.

özetle..

2010-10-09T14:34:00.005+03:00

*Cumartesi gününü pazar gibi hissettiren düne teşekkür ederim. İçimi ısıtan kahveye, bacaklarımı örten battaniyeye, ay sonunda gelen soğuk havaya ve neredeyse beş saattir oturduğum koltuğa ayrıca minnettarım. Kiminde bir kinaye, kiminde kalbimden kopan en temiz duygular var. Tek bir cümle içinde yer almalarındaki amaç ise; yüklemden tasarruf etmek.

*Bazen tüm dünyanın beni izlediği hissine kapılıyor hal ve tavırlarıma çekidüzen veriyorum, bazen dünyada benden başkası yokmuşçasına bir tavır içine giriyor ve koyverip gidiyorum. İki uç arasındaki salınımım bazı bazı hızlanıyor, bazı bazı yavaşlıyor. Buna çelişkiliyim değil, duruşum ruh halime göre değişkenlik gösteriyor diyebiliriz ancak. Çünkü duruş, insanın dünya düzenine gösterdiği tavra denir. Çelişkiyi ise daha elle tutulur konular için kullanmayı tercih ediyorum, kelimenin ağırlığını korumak için.

*Bir süre önce yeteneklerimi görmek için yazmaya başladım. Anlık ve kişisel bir metin yaratma çabasından öte, bir kurgu içinde hikayeler üretmekti amacım, birini anlatmaktı. Söylemek istediklerim vardı ve ben bunları bu hikayeyle iletebilirdim bir yerlere. İsteğim vardı, zamanım da. -dı diyorum çünkü 15 sayfanın ardından durmuştu üretkenliğim. Kasılmaya başlamıştım. Söyleyeceklerim bittiğinden değil ama bu hikayeyi bitirmek için gereken emek beni aştığından. Bir roman okurken "aslında roman yazmak hiç de zor değil, ben de yazabilirim" demek, bu farkındalık, yetmemişti kendimi bu sürece adamama. -mıştı diyorum çünkü bu süreçten haberi olmadan bana bir şeyler yazdıran arkadaşım sayesinde içimde yeniden uyandı bu heves. İçimde birikenler oldukça mutlu şu an.

*twitter'da bir ben eksiktim, artık ben de varım..

*Özetle; amaçsızca başlayan, fütursuzca devam eden, konusu ve bütünlüğü olmayan bu yazı, bir ne yazacağını bilememezlik halinin ürünüdür.

yine yeni yeniden..

2010-10-03T15:13:00.003+03:00

Merhaba kara kutum. Bir yıldan fazla bir süredir uçuşa geçmemiş olmanın verdiği birikmişlik ve "ol"muşlukla sana yeni hikayeler anlatmak için döndüm. Gidişimin tek bir sebebi vardı; sana ulaşamamak. Bu ayrılığın kolay olduğunu söyleyemem. Bir aşığın zorla sevgilisinden uzaklaştırılması kadar büyük bir dramdı benim için, o kadar anlaşılmaz. Yerine yeni sevgiler koydum, geldiler ve geçtiler. Şu an ise; izini kaybettiğin bir sevgiyi ansızın karşında bulmak kadar büyük bir açlık hissediyorum içimde. Sen yokken çok şey biriktirdim, çok şeyler hissettim. Anlatacak o kadar çok şeyim var ki.. Uçmaya hazır mısın yeniden?

ego..

2009-05-24T20:18:00.005+03:00

Gittiğim her görevde o şehirdeki müzeleri gezmeye çalışıyorum mümkün olduğunca. Her seferinde insanoğluna dair yeni bir şey öğreniyorum. Mesela bilgi dağarcığım en son şu bilgiyle tomurcuk açtı: insanlar kalkolitik dönemde kap kacak üstüne süsleme yapmaya başladığında altlarına imzalarını da atmışlar. Bu ne demektir biliyo musun, ego kalkolitik dönemden beri var demektir. Gözünü sevdiğimin egosu, insanoğlunun var oluşundan beri varsın. Sen mi büyüksün insan soyu mu?

the personnel you have called.....

2009-03-13T22:14:00.004+02:00

Bundan çok da eski olmayan ama buraya yazmak için geç kalınmış kadar uzak zamanların birinde, beş dakika içinde gelen 4. telefonda birden dilimden dökülmüştü. Telefonu 4. kez çaldıran şube müdürüydü ve aradığı personel ben değildim. Buradan, esprime "you may call her later" diyerek katkı verdiği için kendisine teşekkür etmek istiyorum...keşke her müdür böyle olsa..

kelamıkibar..

2009-03-10T20:55:00.004+02:00

•Beni evimden alıp “mesai istirahatgahım” olan işime bağlayan karayolunda, yalnızca şoförün seçtiği ve hep aynı yerlerden geçerken aynı şarkıları dinliyorum. Besin değeri düşük gıdalarla besliyorum ruhumu. Bilgisayarım rahatlasın diye taşınabilir ortamlara yüklediğim müziklerimi ancak taşırsam dinleyebiliyorum, ne tuhaftır ki taşımıyorum.
•Geçenlerde yolda yürürken şarkı söyledim, hoş oldum. Hoşluğum, son zamanlarda daha az şarkı söylediğimi fark edişimdendi. Pratik yapmadığımdan olsa gerek söyleyince de detone oluveriyorum. Halbuki ben çok ve güzel şarkı söylerdim.
•Ben küçükken dünyada bu kadar gerizekalı insan yoktu ve ben küçükken dünya sadece mavi, yeşil ve sarıydı. Bir dağ, bir güneş, bir dere, bir ağaç ve üç insan kadar basitti.
•Para şu an benim için çok değerli. Hayatımı, hayatımdaki bu değeri artırmak için kısıtlıyorum, ama sadece geçici bir süre.
•Bu ülkeyi ben yönetsem çok daha güçlü ve hayat dolu olurdu.
•Ayrıca, Hürriyet'te Yonca Tokbaş ve Ayşe Arman değil ben yazmalıydım. Bu kadar basit nasıl olunuyor, bu kadar basitken hala nasıl o gazetede yazılıyor anlamıyorum.
•Haftada bir kez brokoli yiyip, bir kez meyve suyu içersem sağlıklı beslendiğimi sanıyorum.
•Nefret de sevgi kadar insanidir, ama kötü niyetlidir. Ben de nefret ediyorum çoğu şeyden ama bunu defalarca dile getirdiğimde kendimden nefret edeceğimi biliyor, kendimi dizginliyorum. Nefreti sürekli telaffuz eden insanlardan uzak duruyorum, daha fazla şeyden nefret etmemek için.
•Gerizekalı sıfatını bu ara çok kullanıyorum.
•Kendimi İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı, Kültür ve Turizm Bakanı, herhangi bir ilin herhangi bir milletvekili ve Başbakan olarak hayal ediyorum. Her mevki ve makamda inanılmaz başarılara imza atıyorum. Çok gerçekçi ve bu ülkeye uygun projelerim var. Ben o mevkilere gelinceye kadar kendi çemberimde yapabileceklerimi yapacağım, buna engel olacakların ise benimle yarışabilecek fikirlere ve en az benim kadar zekaya sahip olmalarını diliyorum. Bu koşullardan birini karşılamak yetmiyor.
•Herkes sosyalist, herkes makul, herkes halkçı olmak zorunda değil, ama tutarlı olmak zorunda.
•Kahrolsun ego.
•Devamı gelecek.

o sensin...

2009-01-31T22:41:00.002+02:00

Seninle birlikte olmadan önce aşık olduğumu sandıklarım aşk değilmiş aslında. Yaptığım her şeyde onları anıyor olmam, dinlediğim şarkılarda onları arıyor olmam, bulutlarda yüzlerini görüyor olmam aşk değilmiş. Önümde duran ve ulaşamadığım şeylere duyduğum hevesmiş. Ulaşamadıkça büyüttüğüm bir şeymiş. Ta ki seni tanıyana kadar aşk sandıklarımmış. Sen yanımdayken seni arzuluyorum, öpmek isteyip öpüyorum, sevişmek isteyip sevişiyor, evlenmeye karar veriyorum ama hiçbiri sana doymama yetmiyor. Sen ellerimdeyken bile içimdeki yoğunluk azalmıyor. Aşk buymuş. En doruk anlarımda bile bir ötesindeki yoğunluğu istemekmiş.. Yetinememekmiş.. Sana doyabilmek için senin gözlerinden görmek istedim ben dünyayı. Bir olayım senle istedim. İçinde kan olup akayım istedim. Gerçekten istedim.

Ben bu akşam bunları ona söylerken ağlamak istedim. Ne alaka fle sus dedim. O ise elleriyle kulaklarını okşuyor, ellerini nereye koyacağını bilemiyordu. Gözlerini benden kaçırıyordu. Bizim aşkımızın gittikçe büyüyen bir aşk olduğunu söylüyordu.

beklerim beklentisiz yillarimi..

2009-01-18T13:51:00.004+02:00

Yeni yil beklentilerimi yazmadan bir yeni yila girdim beklentisiz bir hayat nasil oluyor denemek maksadiyla. Beceremeyecegim sanrim. Beklentilerimi yazmasam da geçmis yilin degerlendirmesini yapabilirdim onu da yapmadim. Bunun bir maksadi yok. Oysa ki en çok bu yil hak ediyordu degerlendirmeyi. Alinmis büyük kararlar, atilmis büyük adimlar, büyük planlar, büyük ilerlemeler, aile ve ask hayatina gelen huzur ve is hayatindaki bikkinlik ve yorgunluk vardi. Oysa ki yila girmeden hemen önce yildan bekledigim tek sey, gördügüm günden geri kalmamak ve saglikti. Hala hayattayim ve görmedigim günler gördüklerimden daha heyecanli ve güzel.

2009'dan hiçbir sey beklemiyorum demek isterdim ama yaptigim her sey bir beklenti içeriyor, ironik degil mi? Maddi planlarimi excel tablosuna dökebilecek kadar da ilerlettim isi. Bir kara kapli hesap defterim vardi, zamana uydum dijital oldum. Yapilacak isleri aylara böldüm. Yetmedi, 7 ay öncesinden davetli listesi çikarip mekanlar için rezervasyon yaptirdim. Beklentisiz bir evlilik olmadigi gibi, beklentisiz bir dügün organizasyonu da olmuyormus nitekim. Zaten beklentisiz olmayi ummak da bir beklenti degil midir? "ummak" "beklenti" falan..

2009'un 16 temmuz'unda evleniyorum. Her sene talep ettiklerime ek olarak bu yildan en büyük beklentim bir de budur...

bir paragraftan beklentiler..

2008-12-15T21:05:00.005+02:00

İnsanın günlük yaşantısı normalse duyguları da normalleşiyormuş. Duyguları normalleşince kelimeleri normalleşiyormuş. Kelimeleri normal birinin ne yazdığı ne söylediği zevk veriyormuş. Kelimeleri normal demek; ruhsuz, anlam yoksunu, ne kanı kaynatan ne okşayan ne de tüylerini diken diken eden kelimeleri var demek. Çorbaya katsan şekerlendiren tatlıya katsan ekşiten kelimeler gibi belki. Çocuğa söylesen felsefe tadında, yetişkine söylesen masal gibi belki de. Türk Dil Kurumu sözlüklerindeki en farsça, en osmanlıca kelimeler ya da anlamından başka anlamlara varmak isteyen zorlama tasvirler değil derdim. Tam da bu fotoğraftaki gibi insanı sarıp sarmalayan bir şey. Benden çıktığı belli olan bir şey. Tam da bu yazıdaki gibi bir şey.

Hayatım anormal mi bugün, hayır. Fotoğrafı gördüm gaza geldim..

there is something about marriage..

2008-09-04T22:16:00.000+03:00

Küçük yaşlarımda gördüğüm o kadar çok şey var ki benim, korunaklı kanatların altında büyümüş yaşıtlarıma neden hala beklediğimi anlatamıyordum. Hayatta en önemli kararlarımı kendim almıştım, meğer en önemli kararı henüz almamışım. Mutlu bir ailede büyümüş olsaydım, her evliliği öyle bilecek ve korkmayacaktım belki. Mutsuz bir evliliğin meyvesiydim ve evlilik böyle bir şeydi bana göre. Amacı meyve üretmek olan, üretilen meyve mutsuz olan ve üremekten alıkonan bir fabrika.. mutsuzdum, korkuyordum, ürememeliydim.. ve evliliğin bir şirket olduğu inancı kadar hiçbir şey aptalca gelmiyordu bana..

Korkular kolay geçmez… ya güçlü bir karaktere ve egoya sahip olacaksın ya da gereksiz cesur olacaksın. Hepsi vardı bende. Bir de ekstrası vardı, hayatımın her anında olmasını istediğim kocaman bir sevgi. Şu an evlilik kararı almış ve korkularıyla yüzleşmeye can atan biri olarak duruyorum karşında. Aldığım en önemli karar olduğunun farkındayım ve yine her zamanki gibi kalbimle aldım.. çünkü mutlu olacağıma dair içimde hiçbir kuşku hissetmiyorum.

aydın bir türk kadını..

2008-09-04T22:03:00.002+03:00

Sevgili merush şu çok hassas ve önemli günlerimde öyle manidar bir pas attı ki bana, başka bir mim dalgası çarpsa bu kadar sevinmezdim. Bu yazının, aynı ev içinde benimle birlikte yaşamaya hazırlanan sevgilime ve evime ziyarete gelecek arkadaşlara yol gösterici nitelikte olmasını umuyorum..

1. Evin içinde yapılacaklara ve yapılması gerekenlere dair bana emir verilmemelidir. Ayrıca bir kez güzel bir şekilde söylenmişse bile ikinci kere söylenmemeli, es kaza ikinci de söylenmişse üçüncüsü asla ağızdan çıkmamalı ve ima bile edilmemelidir. Aksi hallerde azar coşar bir deli gönlüm vardır. Algılama kapasitesi ve Türkçe’ye hakimiyeti mükemmel olmasa da pek de yadsınamayacak bir bireyim. Yapılması gerekiyorsa yapılması gerekiyordur ve zaten bence de yapılmasında bir mahsur yoktur. Eğer henüz yapmamışsam kendimce bir planım olduğundandır. İttirme kaktırma ve ısrara karşı ciddi bir alerjim vardır.

2. Kapıdan girip salona geçen, salondan kalkıp yemek masasına oturan, masadan kalkıp tv karşısına geçen bir canlının ben insan değil olsa olsa dürtüleriyle hareket eden, eylemlerini acıkma, yorulma ve eğlenceye göre programlayan bir hayvan olduğunu düşünürüm. Yemek birlikte hazırlanmalı, masa birlikte toplanmalı, tv karşısına eş zamanlı oturulmalıdır. Kimse kimseye hizmet etmek için evlenmiyor nitekim.

3. Evimin tuvaletinde ve banyosunda kimse sigara içemez. Diğer odalarda içilmek isteniyorsa Sibirya soğukları pencereyi yokluyor da olsa açık pencerenin dibinde veya balkona çıkarak içilmelidir. Küller yere asla düşürülmemelidir.

4. Salonun ortasında yemek ve içmek her zaman serbestken bardak, şişe, tabak vs hiçbir şey halıya, koltuğa veya zemine konmamalıdır. En yakınlarda mutlaka bir sehpa, bir masa ne bilim sert yüzeye sahip bir mobilya mutlaka mevcuttur.

5. Musluklar bir daha açılmayacaklarmış gibi sıkılmamalıdır. İnsan gibi duş alınmalı, insan gibi el-yüz yıkanmalı, kısacası suyla insan gibi ilişki kurulmalıdır. Oldu ki bir yerler ıslandı, hemen temizlenmelidir, hemen.

6. Ayakkabıyla evin içinde asla yürünmemelidir.

7. Ağız ve gırtlaktan çıkan her ses beni uyuz etmeye yetmektedir. Süper bir insan da olsan yemek yemesini bilmiyorsan bir daha aynı masaya oturmayalım mümkünse.

8. Pencere açılacaksa perdeye dikkat edilmelidir. Narin bir bez parçası, hatta bulunmaz bir hint kumaşıymış gibi davranılmalıdır.

9. Kapılar yavaş kapanmalıdır. Evin içinde ses çıkarmadan yürünmelidir. Beden, koltuğa ve sandalyeye ambara çuval atar gibi bırakılmamalı adam gibi oturulmalıdır.

10. Diğer hususlar beni bu kadar germez, konuşarak anlaşılır. Diyeceksin ki zaten ne kaldı.. Sen de haklısın..

Oldu ki bunları yaptın.. İlk kez oluyorsa içim burkulsa da suratım düşmez, önemli değil derim çünkü bir kez olmuştur gerçekten önemli değildir. Oldu ki tekrar etti, gereken uyarılarımı yaparım. Laftan anlamayıp tekrar edersen söylene söylene kendimi yatıştırmaya çalışır, sana ve aldığın eğitime birkaç çift de laf ederim. Rutine bağlarsa, tartışma kaçınılmazdır.

Diğer yandan, koltuk minderlerini yere koyup üzerinde tepinebilirsin, salonda veya mutfakta bir şeyler yerken -şayet kuruysa- yere ufatabilirsin, ayaklarını sehpaya uzatabilirsin, koltukta yatabilirsin, diş macununu istediğin yerden sıkabilirsin -dibinden sıksan daha iyi olur tabi- gibi rahatlıklarım vardır, yeter ki neye sinir olduğumu anlayabil. Konforlu, temiz, saygı dolu ve insan gibi bir yaşam istiyorum evimde..

Sevgilimle aynı evin içinde kısa süreler de olsa ortak bir yaşamı paylaşmışlığım olduğundan doğru kararı verdiğime inanıyor ve onu en içten dileklerimle selamlıyorum ::: kadınlığımdan utanmasam benden bile titiz olduğunu söyleyeceğim ama utanıyorum.. Ayrıca, o yazsa kim bilir neler yazardı siz bana dua edin diyerek bu yazının şiddetini de azaltmayı umuyorum :)

yediğim içtiğim bana kalsın, düşündüklerimi anlatayım..

2008-08-23T17:56:00.003+03:00

Kara kuru bir şehir Ankara. Yolları sahile değil Eskişehir, İstanbul, Konya ve Samsun yoluna çıkan, esintisi denizden ya da dağdan değil sıcaklık farkından gelen bir şehir. Ne büyük yeşil bir dağ var sırtını yasladığı, ne de açık bir denize bakıyor yüzü. Onbir ayın sultanı bir haftalık yaz tatili var bu bürokratik şehrin. Hayatla kurduğu tek bağ sanki bir hafta. Canlanıyor, tazeleniyor, neşeleniyor ve dönüyoruz geri yediğimiz, uyuduğumuz, uyandığımız saati belli olan bu şehre. Dönmek zorundayız çünkü bir sonraki tatili haketmek için.. Haketmek ne hoyrat bir kelime.. Yaşamı yakaladığımız bir haftayı haketmek için ömrümüzü tüketişimiz kadar hoyrat.. Tatilde anlıyor insan bu tükenişi; ayağını suya değdirdiğinde, vücudu deniz suyuyla buluştuğunda, sabah istediği zaman uyandığı gece istediği zaman uyuduğunda, görmek istediği halde fırsat bulup göremediği, bu ülkeden yaşıyorsa mutlaka görmesi gereken yerleri gördüğünde, keşfettiğinde, doyduğunda, düşündüğünde, güldüğünde... En önemlisi de bir şeyleri yetiştirme derdi olmadığında, yaptıklarını birileri istediği için değil kendi öyle istedi diye yaptığında.. Bu hakedilen bir ödül ya da patrondan zar zor koparılan bir zaman Ankara'da.. Ankara; denize, yeşile, temiz havaya, sağlıklı suya, resmiyetsizliğe, yürüyüş mesafesine hasret şehirde..

Yanlış şehirde yaşadığım hissine çok kapıldım bu tatilde.. Yaşamak için çalışmam gerektiği, bunu aşan her çabanın "fazladan" sarfedildiği hissine de..

Tatil sonrası gibi, yaşla doldu gözlerim..

2008-08-22T19:57:00.004+03:00

Yaşlarım bu sefer hüzünden.. her gidişin bir dönüşü, her mutlu anın bir doyumsuzluğu varsa eğer, bu yazıyı finansal, zamansal ve cantigratsal sebeplere rağmen 8 günlük tatilimizi maksimum doyumda birlikte paylaştığım sevgilime ithaf ediyorum.

Gezip görmeyi planladığımız bazı yerelere uğrayamadık. Bunun sebebi yoğunlukla sıcak olsa da, haritada virajları düz çizgi gibi gösteren ölçekler de sürpriz yaptı bize. Halbuki ben bir plancıyım değil mi. Bildiğim en iyi şey ölçek olmalı. Gel gör ki sıcak işte. Kendi hakkımı kendim koruyorum ve şu açıklamayı da yapmayı bir borç biliyorum, gps gibiydim yemin ederim. Haritalar dostum, lejandtlar kardeşimdir. Buradan, "yola çıkan her araca bir şehir plancısı" kampanyasını başlatıyorum.. uzman oluşumun vermediği maaş zammını ek iş fırsatları yaratarak kurtarmayı umuyorum. Bu da devletime mesajım olsun.

Durumu ortaya koyan iki paragraftan sonra gelişme bölümünde sadece şunu söyleyebilirim. Harikaydı.. Harikaydı.. Harikaydı..

Karayollarında kahverengi tabelası bol bir milletiz.. Gezin görün derim bi de..

Fotolar burda..

Tatil öncesi gibi, yaşla doldu gözlerimmm..

2008-08-12T14:05:00.004+03:00

Karayolları Genel Müdürlüğü haritası

(eğri kırmızı noktaların telif hakkı bende :P)

Kaynak

Bu satırları bir Kültür Bakanlığı personeli olarak değil, tatile, denize, huzura ve sevgilisine aç bir muhterem olarak yazıyorum.

Yukarıda görmüş olduğunuz harita 8 günlük tatilimiz süresince gezmeyi, görmeyi, kalmayı, fotoğraflamayı umduğumuz yerlerdir. Şöyle ki; Kaş birincil ikamet yerimiz olup ulaşana kadar Perge Antik kenti görülecektir. Kaldığımız süreler içinde görülecek yerler ise şunlardır (Basına Bakan'ın gezi programını fakslıyorum): Saint Nicholas (Noel Baba) Kilisesi, Myra Antik Kenti, Simena Antik Kenti, Kekova Özel Çevre Koruma Alanı, Patara Antik Kenti, Xanthos Antik Kenti ve Meis Adası. Bu yerlerden birkaçı zaten görülmüştür ancak bir daha görmekte fayda vardır. Kaş'tan ayrılıp Fethiye'ye geçilecek, dönüş yolunda ise Dalyan'a -ki amaç Kaunos Mezarlarıdır- ve son olarak Gökova Körfezi'ne uğranacaktır.

Bu gezinin bana huzur, dinginlik ve mutluluk, tüm blogger ve flickr alemine ise en güzelinden fotoğraf getirmesini umuyorum. Flickr demişken, o problemle de ayrıca ilgileneceğim.

Flickr kanalıyla fotoğraf kullanma..

2008-08-08T19:02:00.007+03:00

Flickr'daki fotoğraflarımı inceliyordum. Kimi fotoğrafların diğerlerine nazaran oldukça fazla görüntülendiğini gördüğümde şaşırdım. Bunlardan biri Aydın-Karacasu fotoğrafıydı.

Google görsellerde Aydın-Karacasu diye arattığımda ilk sayfalarda karşıma insanlar görsünler, tanısınlar diye flickr'a koyduğum fotoğraflarım da çıkıyordu. Bu sırada bir link gördüm.. Tıkladığımda benim fotoğrafımı ama altında bir başkasının yazısını buldum. Yazı oldukça başarılı ve tanıtıcıydı, ancak fotoğrafın altında kaynağının benim flickr sayfam olduğuna ilişkin hiçbir ibare yoktu.

Buradan seyahatlisani.blogcu.com blogunun moderatorüne veya o yazıyı o şekilde okuyucuya sunan kişiye sesleniyorum. Sizin blogunuzda yazılan yazıları aralarına kendi fotoğraflarımı yerleştirerek blogumda yayınlasam sizi nasıl rahatsız edecekse, sizin yaptığınız şey beni en az o kadar rahatsız etti. Umarım en kısa zamanda o yazının altına kaynağının fleneur rumuzlu şahsımın flickr sayfası olduğunu eklersiniz de benim kadrajım, algılarım ve beğenim sizin yazınızla bütünleşir.

Yazınız başarılı ve iyi niyetle yazılmış bir yazı olduğu için ben de iyi niyetle temennilerimi dile getiriyorum. Ancak, söz konusu yazıya yaptığım yorum kaale alınmayınca benim de derdimi anlatabileceğim bir blogum var.

Fotoğrafım sanatsal ve artistik bir mucize olduğundan değil, ben saygıyı hak ettiğimden yazıyorum bu yazıyı. İlginize...

Flickr'da yayınlanan bir fotoğrafın kullanım hakkıyla ilgili mutlaka bir şeyler imzalatmışlardır bana, bi de onu bulup okuyayım.. ne menem bir şey imzalamışım göreyim.

Quebec, Kebek, Kubek

2008-08-07T21:55:00.006+03:00

"Historic District of Old Quebec" adıyla 1985 yılında

Dünya Miras Listesi'ne alınmıştır.

Görevden döneli 1 ay oldu, yazma vakti geldi de geçiyor.

Kanada'nın Quebec Eyaleti'nin Quebec Şehri. Fransızca telaffuzuyla Kebek, İngilizce telaffuzuyla Kubek.. Adından da anlaşılacağı üzere enteresan bi yer. Amerika kıtasında Fransız havasında bir şehir. Amerika kıtasına gidiyorum oğlum dedim, gide gide 4 saatlik uçuş süresince bir mesafe katetmiş gibi oldum.. Nerde gökdelenler, nerde slum'lar, nerde getto'lar, nerde evsizler (önyargıya bak)..

Güven İslamoğlu kılığında "her yerde bir haber var" diyorum ve izlenimlerimi aktarmaya başlıyorum. Bu programı çok seviyorum belirteyim.

Fransızların 1608 yılında kurduğu ve bu sene kuruluşunun 400. yılını kutlayan bir şehir. Mimarisi, günlük yaşantısı ve insanları ile oldukça Fransız. Ana dili Fransızca olan ve öğrendiğimiz kadarıyla Kanada'dan ayrılmayı isteyecek kadar özgüveni yüksek bi eyalet kendileri. Eski kuşak sadece Fransızca konuşuyor ve konuştukları Fransızca Fransızca'nın eski haliymiş (Fransızca bilmiyorum, bilenin bildiğini iletiyorum).

Kuzey ülkelerine has tepesindeki açı oldukça dar olan ikizkenar üçgen çatılar (tasvire gel tasvire), her kavşakta trafik ışıkları ve istfini bozmadan ve gram gocunmadan bekleşen araçlar, makul ölçülerde yapı yaklaşma mesafeleri (plancı olduğumu söylemiştim sanırım), oldukça pahalı yemekler falan.. Şehre ruh ve renk katmak için bina cephelerine lazım olunca kullanmak için değil "sadece estetik amaçlı" bisiklet asan bi millet işte..

Evler genelde müstakil ve bahçeli. Masal gibi, elle çizilmiş gibi. Hele bi adaya gittik, inanılmaz bir görüntü. Uçakla şehre inerken her evin bahçesinde mavi mavi şeyler gördük. Aradaş dedi ki havuz bunlar. Ben yok canım, bu kadar havuzun 2 ay yaz yaşayan bi memlekette ne işi olsun, olsa olsa çatıdır dedim. Arkadaş dedi, yok valla havuz bunlar. İrtifa kaybettikçe gördük ki, hakkaten havuz. Arkadaşım yanlış uçağa mı bindik yoksa, Miami olmasın burası dedim. İndiğimizde bir otobüs şoföründen öğrendik ki, çok ihtiyaçmış! Yakınlarda göl veya plaj yokmuş! İlginç dedik nitekim. İniş sırasında kamera, telsiz, cep telefonu, akülü araba, walkman vb manyetik alan yaratan elektronik cihazlar kullanılması yasaktı, fotoğraflayamadım. Haksızlık bu. Manyetik alandan etkilenmeyen uçak istiyoruz.

Geyiğe sardım. Bol bol foto var burda efendim.. Sorunuz olursa lütfen çekinmeyin :)

haberler ve hava durumu

2008-06-19T20:26:00.004+03:00

Burun ameliyatı oldum ben. Bu sürecin öncesi ve sonrasında gergindim, haber veremedim yazamadım duygularımı paylaşamadım falan demeyeceğim, bu ara zaten hiç yazasım yok. Bilgisayarı sevesim yok daha doğrusu. Kalem kağıtla aram açılalı da çok oldu zaten dönesim yok. Bi de inanılmaz bahane üretebilirim, haberin yok :)

Okunmamış bir sürü mail, yazı, blog vs de olmuş bi yandan, okunmadıkça daha da büyüyo hiç okuyasım gelmiyo diğer yandan..

Ne diyoduk, burun ameliyatı oldum, nam-ı diğer rhinoplasti. kemik eğriliği, nefes sorunu falan yoktu, tamamen can sıkıntısı, gençlik ateşi, cesaret, güzellik takıntısı vs.. hala bantlı olan burnumu gördüğüm ve görebildiğim kadarıyla tam istediğim burna ulaştım, bu anlamda harikayım, huzurluyum ve şımarığım.. tabi allah düşürmesin diyoruz cümleten..

Amaseia..

2008-05-31T22:44:00.006+03:00

Üçüncü kere ve yine görev için Amasya'daydım. Teknik ve bilimsel detaylara girmeden, blog için ayırdığım enfes fotoğraflarımı paylaşmak için geldim ve hemen gideceğim. Ne zamandır seyahat kategorisine yeterli ilgiyi gösterememiş olmam evde oturduğumdan değil tembelliğimdendir, belirtmek istedim.

Bir görevi keyifli kılan iki temel şey vardır; görev arkadaşı ve yöre halkı. Eğer mekan da güzelse tadından yenmez olur. Bu görev öyle grevlerden biriydi.

Topu topu bir sokak üzerinde çalıştık ve sokak boyunca kiraz, "yağlama", "akıtma", çay, çekirdek, gölgelik, sandalye vb bilumum ikramlar ile eyleşirken, akşamları Amasya çöreği ve Roma dondurması eşliğinde ve tarihi bir manzara içinde nehir sefası yaptık. Görüldüğü gibi bu görevin yeme-içme kısmı ağır basmış :) bir mısır yiyemedik, o da alacağımız olsun.

Hemen hemen her bahçenin bir iç avlusu vardı ve bu avlularda sokağa taşan ağaç dalları vardı, böylece hangi bahçede kiraz olduğunu görebiliyor ve proje inceleme bahanesiyle girip kirazları götürebiliyorduk :) O dallardan biri.. Utanmadan ağaca dokunurken elimi çektiğim bir fotoğrafım da var ama o benim için, o kadar görgüsüzlüğe gerek yok :)

Arazideki ilk günümüzde Elif'le karşılaştık ve diğer günlerimiz de onu aramakla geçti. Bu tatlı şeyin yanakları da çok tatlı.. Tüm bu fotoğraflar hayattaki küçük tadlara aitken, "derin manalar" içeren kültür-sanat fotoğraflarını şurada bulabilirsiniz...

bir burun üzerine..

2008-05-24T22:13:00.005+03:00

Tatlı bir telaş içindeyim. Hayır hayır, henüz evlenmiyorum. Sanırım bir 7854938 saat daha evlenmeyeceğim, ki birim olarak saati tercih etmiş olmam bile evlilik müessesesine ruhen de olsa yakınlaştığımın göstergesidir, yıl demek de vardı zira.

Tatlı telaşım mı? Burnum.. Artık zamanı geldiğinden, bu minik, şeker, bana ait, kimsede olmayan, karakteristik burnumu düzeltmek için oldukça yoğun bir bilimsel, teknik, görsel ve matematiksel hesaplar içine girdim. Her geçen gün kafam karışıyor ama bu benim kararlılığımdan hiçbir şey götürmüyor, tedirginliğimden de.

Ergenliğimin ilk yıllarında, uyumadan önce burnumu alnıma yapıştırarak ettiğim duaları daha dün gibi hatırlıyorum. "Allahım, biliyorum mucizeler kolay olmuyor, herkese de görünmüyor.. ama ne olursun sabah uyandığımda burnum düzelmiş olsun" derdim. Sabah uyanırdım ki, bant burnuma dolanmış.

Cool yıllarımda kendimle barışığım edasına bürünüp uzunca bir süre atlattım bu travmayı. Herkesin birbirine benzediği bir dünyada, karakteristik özelliklerimi neden kaybedecektim ki.. bu gaz da baya bi süre devam etti, ta ki geçenlerde çekilen bir fotoğrafa kadar. Aman Tanrım.... bu burunla nasıl yaşıyormuşum..

Doktorların bilgisayar ekranlarında burnum tüm heybetiyle dururken üzerinde analizler yapıyor ve bu süreci çevremde yakından takip edenlere tüm detayları tek tek izah ediyorken kendimle barışmak yolunda önemli adımlar atsam da kararımdan caymadım. Bu burun ya küçülecek ya küçülecek.. Ama önce ameliyat tarihine ve doktora karar vermem lazım.

Ben burnumdan bahsettim şimdi blogumda di mi.. Artık kesin ameliat olmam lazım :)

anne anne anneciğim..

2008-05-11T19:00:00.003+03:00

Bir şeyler yazmak istiyorum ama ne? Beynim boş. Hiçbir konuda fikrim yok. Aman Tanrım sarışın oluyorum!!!

Bilgisayar oyunlarıyla beyin hacmimi artırdığımı sanırken, aslında teknolojinin esiri olduğumu ve beynimin hacminin gittikçe küçüldüğünü birisi bana söylemeye cesaret edebilir mi? Ayrıca zeka beyin hacmiyle mi ilgiliydi kıvrımlarla mı?

Anneler gününü annemle geçirmeme engel olan o çiftlik sahibi amca ve teyze... İnsanları davet etmek için başka gün mü bulamadınız? Çiftliğiniz mi elinizden alınacaktı? Kuzulara kıran mı girecekti? Anneler günü vesilesiyle gelen msafirlerinizi de getirebilirsiniz derken 20li yaşlarının baharındaki gencecik kızların birlikte ve koro şarkılar söylerken eğlenebileceğini mi düşündünüz? Anneler günü çocuklara ve annelerine özeldir, arkadaşa eşe dosta değil. Bari aldınız annemi geri verin. Saatlerdir yolunu gözlüyorum kadının, gelse de elcağızlarımla yaptığım pastayı yese diye.

Aylardır ve aylardır bilgisayar başında müzik dinlemediğimi fark ettim bi de. Müzik dosyasının yerini bulamadım. Buna ne dersin?

Mutluluk

2008-05-08T09:53:00.005+03:00

Geç oldu farkındayım, ama son günlerde ne bir cümle yazasım vardı ne düşünesim. Mutluluğun tanımı gibi bir mim sevgili Goddess-Artemis'ten gelince uzunca bir süre yazacak hiçbir şey bulamadım. Mutluluğu tanımlayamadığımdan mı, Goddess-Artemis gibi hemen aklıma geliverecek bir mutluluğum olmadığından mı bilmiyorum.

Ben ne zaman mutlu oluyorum, bunların ortak özelliği nedir, bu mutluluğu resmedebilir miyim tanımlayabilir miyim diye düşündüm evet, düşündürtüldüm :) Ailemle gülerken, hayatta başarılı ve şanslı bir insan olduğumu anladığımda, saf sevgiyi hissettiğimde mutlu oluyorum, herkes gibi. Ancak mutlu olduğum anlara dair aklıma en çok gelen anı denize, havuza, yeşile, maviye, çıplaklığa ve yaz günlerine ait olunca anladım ki, ben en çok tatilde mutlu oluyormuşum.

Hiçbir zorunluluğa hapsolmadan; her türlü maddi, bürokratik, dünyevi, toplumsal sorumluluklara uzak; çevremden uzak; sadece bu mutluluğu paylaşmak isteyeceğim kişilerle kendimi dinlediğim anlarda, hele de ılık bir rüzgar esiyorsa, üzerimde fazla hiçbir şey yoksa, doğaya-doğala en yakın olduğum anlarda mutluyum ben.

Bir de bi anda içine bir huzur dolar insanın.. yaşamak harika bir duygu dersin, ortada bariz hiçbir olay yoktur ama mutlu olduğunu hissedersin, bir anda sana keyif verecek her şeyi yapmak istersin.. İşyerinde bile olur bu, yolda yürürken de olur, film izlerken de olur aptal bir tv programı izlerken de.. Bunun da doğallıkla alakası var. İnsanoğlu bu, her zaman guard'ını almış, her zaman tetikte duramıyor hayata karşı. Bir anda bilinç boşalıyor, bir anda saflaşıyorsun, çocuklaşıyorsun, gülüyorsun. Belki de, Goddess-Artemis de bu yüzden yeğeniyle mutluğu tanımlıyor.

Tanımlayayım artık şu mutluluğu; doğaya yakın olduğum anlar varsa ve bunun farkındaysam; o toplum denen şeyin dayattıklarına karşı durabilecek anlar yaratıyorsam, buna gücüm varsa ve biraz da olsa başarabiliyorsam; saflığı, iyi niyeti, koşulsuzluğu bir anlık bile olsa hissediyorsam o anlar mutluyum ben.

Toplumsalcı değil bireyci olduğumu her fırsatta söyledim. Mutlu olduğum anların bile tek başımayken, doğaya en yakın olduğum anlarda gerçekleşmesi tesadüf değil herhalde.

Bir Cumartesi Neşesi..

2008-04-05T16:20:00.005+03:00

Tez taslağını danışmanıma vermenin huzuru içinde bir hafta geçiriyordum. Taslak bana geri dönene kadar yapılacak bir şey yoktu ve hafta sonlarım bir süre de olsa benimdi. Bunları düşünürken verdiğim sözleri hatırlıyordum sıkça. Bir yandan, hiçbir şey yazmayacak olsam da bir ibadeti yerine getirir gibi bloguma bakıyordum her gün ve karşıma çıkan ilk yazı "okurum, yazarım, kaygılıyım" gibi oldukça iddialı bir başlık taşıyordu. Rengarenk ilmeklerin üstüste gelmesiyle dile gelen bir düşünce yapılacaklar listesini hazırlamamı salık veriyordu. Sonra sonra liste netleşi.

1. Yarım kalan kitaplar bitecek.

2. Kitaplığım düzenlenecek.

3. Görünüşüme çeki düzen verilecek.

4. Vücut harekete geçirilecek.

Tez bana geri dönene kadarki süre için yeterliydi bunlar. Birini bile yapsam kâfiydi.

En zorundan, sondan başladım. Saatlerce yürümeler mi dersin, detoks bozması diyetler mi dersin, yattığım yerde bari bacak kaslarımı çalıştırayım diye hareketlenmeler mi dersin bi şekilde nabız atışlarının ortalamasını artırdım (bkz. fazla nabız sayısı demek hızlı çalışan metabolizma demek-miş). Bir madde gerçekleşmiş ve 1 kilo gitmişti bile.

Kendime çeki düzen verme kısmı hayli uzun zaman alacak bir süreçti. En azından bazı kararlar verdim. Bunu da bir gelişme olarak kayıtlara geçiyorum.

Bugün ise belki de haftalardır aradığım keyfi sonunda aldım. Bir kitaba dalarak tek hamlede bitirdim. Ardından kitaplığımı düzenledim ve biriktirdiğim kitaplarıma göz kırptım birkaç gün içinde sıranın kendilerine gelebileceğini ifade etmek ba'bında. Bu sayede iki maddeyi birden halletmiş oluyordum. Kitabı "iç" ederken bana eşlik eden kremalı kahvem, kalemim ve harekete geçen düşüncelerim ise şu anki şeberikliğimin sebebidir.

Anladım ki hayatı fazla ciddiye aldığımda elime bir kitap tutuşturmalıyım, çünkü hayat kendinden fazla bahsedilmeyi gerektirmeyecek kadar dolu, çünkü okuduğunu anlayan ve ne aradığını bilen biri için bir kitapta bütün cevaplar gizli.

Hastalığı yüzünden 4 gündür dışarı çıkamayan birini ağırlamak için cumartesi gecesinden iyi bir ev sahibi olamazdı.

okurum, yazarım, kaygılıyım...

2008-03-18T14:54:00.004+02:00

Yazarları tanımak için aynı yazarın, tüm kitaplarını, kronolojik sırayla, peşpeşe, birini bitirip birine başlayarak okumak gibi bir hastalığım vardı. -dı diyorum çünkü 6-7 aydır kitap okumuyorum. Evet bunu derken çok utanıyorum ama dürüstüm, en azından okumuş gibi yapmıyorum :P

Bu yazıdaki mesele ben ve benim kelimelere aç ruhum değil, bir yazarı tanımanın, entellektüel dost sohbetlerinde hava atmanın dayanılmaz tadıdır. Blog da bir dost sohbeti dergâhı değil midir??

Neyse ben derdimi bi dökeyim.. Bu yazarları tanıma süreçlerimden kimisinde "allahım bu insan hiç ölmemeli hep yazmalı" diyorum, kimisinde "aynı kaygı aynı eda, bu da kendini yazar sanıyor" diyorum. Aynı tavır, aynı gramer yapısı, aynı kasış, aynı kaygılar beni boğuyor azizim.. Çağımız kitaplardan uzak, 1000 kelimeyle konuşan, okuyup "da" anlayamayan, kendi dilbilgisi hatasını inatla ve ısrarla, tüm uyarılara rağmen düzeltmeyen evlatlarını yetiştirirken, bu evlatların ilerleyen yıllarda kendilerini bir sonraki kitabına kadar yenileyen yazarlar olmalarını beklemek beklentilerin en büyüğü olurdu. Bu yorumu yapabilme haddini nerden alıyor ve ben kim oluyorsam.. Cüret işte..

Madem kitap okumuyorum bu kaygı nerden çıktı? Blogları takip ederken de bu kaygı nüksetmeye başladı çünkü. İtiraf ediyorum; google reader'da görünen her yazıyı okumuyorum. Kendimi yenileyene kadar da yazmıyorum.

İlişkiyi her daim sıcak tutmak için karşılıklı bir yenilenme sürecine girsek ne güzel olurdu? Ben saçlarımı siyaha boyatayım mesela, sen yüzünü gerdir. O çılgınca bir fikre gark olsun 5 kilo alsın, öbürü hiç uzmanı olmadığı bir konuda makale yazsın.

Günah çıkarma bölümü: Bir ay sonra teslim etmem gereken ve iki ay önce çalışmaya başladığım bir tezim var. Fırsat bulduğum her an elime bir kitap alıyorum, alır almaz bişeyler okumak istiyorsan tezinle ilgili okumalarını yap diyorum. Bu süreç içinde okuyamadığım kitapları biriktiriyor ve hepsini kısa bir sürede bitireceğime söz veriyorum. Sen günahlarımı bağışla tanrım. Amin.

26yım, hala çıtırım..

2008-03-07T21:59:00.011+02:00

Bir yaşı daha tarihe gömerken, yapımda ve yayında emeği geçen, beni sevgi ve ilgileriyle yudum yudum besleyen, nefretleri ve öfkeleriyle yıl içinde 5 yıl büyütenlere en içten teşekkürlerimi sunarken, yarınki kutlama için ne giyeceğimi düşünüyorum..

Henüz bir mum bile üfleyemesem de, bu şarkıyı kendime armağan ediyorum.. lüften bugün kimse üstüne alınmasın..

Bim-Bam-Bu

2008-02-17T20:00:00.004+02:00

Takdim edeyim, bu estetik harikası şey sevgililer günü hediyem :)

Şimdi önyargılı kitleyi huzura erdirmek için iki üç cümle edeyim.

Biz hiçbir zaman birbirine "iyi ki varsın" demek için sebep arayanlardan olmadık, sevdiğimizi oldukça sık söyledik, içimizden geldikçe de hediye verdik. Her sevgili gibi..

Ama sevgilim o gün içinden gelip hediye aldıysa "haaaayııır... sevgililer günü hediyesi olduğu için kabul etmiyooruuuum, kapitalist tüketim toplumunun maşası olmuşsun aşşkıımmm, sevgimizi kirlettin bööğğ" demeyeceğime göre, bu güzeller güzeli, şirin mi şirin şeyi alır evimin en güzel yerine yerleştirir, cümle aleme de reklam ederim. Her seven gibi..

Bir insan hediye alası varsa alır, yoksa almaz. Hediye almak için bahane aramaz, gün beklemez.. Zaten bahane arıyorsa geçmiş ola, bitmiş gitmiş o ilişki. Hediye almamak için "kapitalist tüketim alışkanlıkları" da güzel bir bahane tabi :P

Hediyem üç çubuklu bir bambu; birinin adı Bim, birininki Bam, birininki de Bu..

Bizim için de her gün sevgililer günü...

ah keşkem keşkem keşkem...

2008-02-06T10:35:00.000+02:00

Goddess Artemis, bir mim ile yine dürttü beni :) olmasını istediğim mantıklı şeyler, mantıksız şeyler ve bir daha dünyaya gelirsem...

- Olmasını istediğim mantıklı şey; barış, hak, adalet, özgürlük ve demokrasinin tüm dünyada hakim olması.. oldukça mantıklı..

- Olmasını istediğim mantıksız şey; ölmemek, ne kendimin ne sevdiklerimin.. oldukça mantıksız..

- Bir daha dünyaya gelirsem; allah insanı gördüğü günden geri koymasın der, başka da bişi demem :)

mim dalgam merush'a gitti..

Laiklik, demokrasi ve türban..

2008-02-06T10:02:00.000+02:00

Dayım yine özüne dokundurmuş.. Ben okudum, üzerinde düşünmekle meşgulüm. Buraya koydum ki, ulusal basında köşe yazarlarımız kıyısından köşesinden tartışırken bu meseleyi, yerel basının ne kadar cesur ve gerçekçi cümleler kurduğunu görelim.. Konunun böğrüne neşteri sokup da, içerdeki irini herkese gösteren rahatsız edici cümlelerini okuyalım..

neden blog yazıyorum..

2008-01-29T10:38:00.000+02:00

Mimler ve oyunlar da olmasa, hiç yazmayacağım sanırım.. Bu mim dalgası ise ftlt açıklarından geldi: Neden blog yazıyorum?..

"kimin ne düşündüğüne değil, anlaşılma kaygısına takılı saatinin yelkovanı.. dakikalar geçtikçe biraz daha anlaşılmayı umuyor, biraz daha, biraz daha.." diyerek başlamıştım blog yazarlığıma.. yazarak kendimi ifade edebilme kaygıları içindeydim, şimdi ise okuduğumu, izlediğimi, gördüğümü, düşündüğümü ve hissettiğimi paylaşmakla mutlu oluyorum.. Kendime ait, yalnızca benim sorumluluğumda, benden ve hayatımdan binbir parça olan bir alan.. Elbette egoizm her satırında var, ve bu beni bloguma bağımlı yapıyor.

Dayımın dediği gibi, "insan yazan ve arkasında belge bırakan hayvandır.." Yıllar sonra bu belgelerin benim için kazanacağı değeri şimdiden görebiliyorum ben.

Bu sefer dalgakıranlığı bir kenara koyuyor ve narpi'yi mimliyorum..

fle'den kamuoyuna duyuru..

2008-01-28T13:27:00.000+02:00

"İş hayatının önde gelen isimlerinden Fleneur Hanım’ı bilirsiniz. Kendisi görevden göreve koştururken adeta bir ceylan edasıyla sektirir. Güleryüzünü eksik etmeyen ve formunu sürekli koruyan Fleneur Hanım ile iş hayatındaki son gelişmeleri görüşmek üzere bir randevu ayarladık. Son derece şık etek ceket takımıyla iş dünyasında pek de alışık olmadığımız bir hoşluk içerisindeydi. Sohbetimizi biraz özel hayata çevirdiğimizde her zamanki saygınlığını koruyarak “ah çocuklar, yapmayın” dedi. Kendisine saygımızdan konuyu ilerletmedik. Ne oldusa Fleneur Hanım yanımızdan ayrıldıktan sonra oldu. İsmini vermek istemeyen bir bey, bizleri şoke eden bir takım açıklamalarda bulundu!

!!!Göreve gittiği her şehirde gündüz toplantılara katılıp sunumlar sergileyen Fleneur Hanım geceleri de 180 derecelik bir dönüş ile bir rock barda sahne alıyormuş! Sahne ismi olarak Ateş Böcüğü’nü kullanan Fleneur Hanım’ı konu ile ilgili aradığımızda “Sarışın ve alımlıyım, sahne benim de hakkım” cevabını aldık. !!!

Bu bağlamda KaraKutu’ya bağlanıp magazin dünyasındaki diğer entrikaları öğrenebiliriz. Söz sende Fle.."

Söz bende tabii.. Kusura bakma Merush Hanım'cığım cevap vermek için geç kaldım ama, iş hayatı yoğun bi kimseyim nihayetinde, siz de bilirsiniz ki. Bu ara ülke bana emanetti, bir rapor yazdım kurtardım. Şimdi de kadınlık gururumu ve onurumu kurtarmak için size iki çift kelam edeceğim müsadenizle..

Merush Hanım, ropörtaj yapmak maksadıylan sizi evimin içine kadar soktum, yemedim yedirdim, ellerimle besledim. Benden hiç beklenmeyecek derecede "ah çocuklar yapmayın" diyerekten özel hayatımı gizledim :) Siz nasıl bir insansınız ki, benim içimdeki dillendiremediğim uhdeleri bir bir tespit ederekten "of the record" olabilecek gizlilikteki bilgileri bir bir birilerine beyanlarda bulunuyorsunuz, ayol.. Tamam hep bir rock barda sahne alma hayalim vardı çocukceğezkenden beri, ama yok gündüz döpiyes giyermiş sunum yaparmış akşam barda sahne alırmış da, yok ben gider gitmez "bi bey" bu gizli bilgiyi ifşa etmiş de, yok sarışınım alımlıyım sahne benim hakkımmış da, yok fle aslında bir ateş böcüğüymüş de.. sallayın sallayın da yani nereye kadar :) ha tamam bak bu sarışın ve alımlı kısmı bi nebze olsun iç gıcıklayıcı, gönül okşayıcı, insana yaşama sevinci verici bişey ama yıllardır özene bezene yarattığım iş kadını imajımı yerle bir ettiğinizin farkında mısınız sorarım size. Bir de aile var ayol :)

Diyeceğim o ki, rocker şarkıcı olma hayalim vardı, belki biraz hala var ama karaokeler bugünler için var. Ayrıca da hayatımda hiç döpiyes giymedim giymem de. Tüm sevenlerime saygılarımla bildiririm.

Dalgakıran fle, bu mim dalgasını da diğer dalgalar gibi keserekten, sek sek sekerekten uzaklaşır..

-bizi çok bekletme fle..

-ülke mi önemli blog camiası mı şekerim..

-k.çın kalktı fle..

-kendi varlığımı anlamlandırıcı bir süreç içindeyim diyelim..

Rembetiko..

2008-01-26T16:09:00.000+02:00

Aylardan sonra bir oyun daha.. Rembetiko..

Dramatik, dramatik olduğu kadar melodik bir oyun.. müzikler şahane ötesi.. danslar estetik ve davetkâr.. senaryo bildik.. oyunculuğu değerlendirebilecek yetiye ise sahip değilim..

Mübadele dönemi İzmir'den göç eden bir grup müzisyen, Yunanistan'a yerleşir. Memleketlerinden uzaklaştırılmışlık, gittiği yerde kabul görememişlik.. Arafta kalmışlık..

Ve bu çığlıkla yarattıkları bir müzik..

"Yırtmak" için hayalleri vardır, Amerika.. Zaten esas kızın başına ne geldiyse bu hayalere inanmaktan gelmiştir. Amerika sözü veren erkekler, birer birer terketmiştir acıların kadını Marika'yı. Zaten annesi de çile çekmiş ve dramatik bi şekilde ölmüştür. Aşk-ı Memnu'aki gibi, annenin kaderi neyse kızın kaderi de odur..

Oyun yalnızca müzikleriyle aklımda kalacak bir oyundu..

Soundtrack albümü çıkar mı acaba :)

flaş flaş flaş...

2007-11-30T17:27:00.000+02:00

İnanılmaz bir şey sayın seyirciler, bugün blogumda bir ziyaretçi patlaması söz konusu.

Yurdun dört bir yanından insanlar akın akın blogumu ziyaret etmekte. An itibariyle 88 ilk ziyaretçiyle blogum 1 yıllık tarihinde benzeri görülmemiş bir çılgınlığa şahit olmakta. Ben ise tüm bu patlamayı yoksulluk konulu yazıma bağlamak istiyorum, aksi takdirde reklam banner'larını sayfadan çıkardıktan sonra bu patlamanın yaşanmış olmasının murphy denen uyuz'un bir oyunu olduğunu düşüneceğim, kodlarla mı oynadı ne. Ölmüş adamın arkasından konuşmayayım şimdi akşam akşam, büyük ihtimalle bu akademik araştırmacıların bir istilası. Zaman içinde kesin sonuçları alır almaz tekrar bir bilgilendirme yazısıyla merak içindeki okuyucuyu rahatlatacağımı bildirir bu şaşkınlığı iliklerimde hissederim.

Fle, işyerindeki son saatlerden bildirdi..

Takipte kalın..

kel başa şimşir tarak...

2007-11-28T22:38:00.000+02:00

Fark ettiğiniz gibi bir temizlik harekatı söz konusu... ve yine fark ettiğiniz gibi bir merak, efendime söyliyim bir kendini arayış, bir yazarlığını sorgulayış, bir okuyucuyu tanıyış merakı musallat oldu bendenize.

Meraktır elbet geçer demeyin zira sade ve basit bir yaşam sanalda da olsa makul olmalı değil mi be yaa, deeeeer, oldukça basit bir postu afiyetle postalarım..

dibinin notu: Sırf okuyucuma saygıdan yapıyorum bu açıklamayı haa, sayfayı böyle kele dönmüş görünce meraklanacaklardır tabi haliyle..

allahım bu nasıl bir kendine güvendir yarabbim, sen beterinden koru.. amin..

Kent plancı gözüyle yoksulluk...

2007-11-27T16:34:00.000+02:00

Zamanaşımı nedeniyle peşini bıraktığım bu makaleyi yayınlatma hevesimi bloguma taşımakla gurur, iftihar, övünç ve bilumum katmerli hissiyat duyarım.

-----

YOKSULLUK, KENT YOKSULLUĞU VE KAPİTALİST ÜRETİM SİSTEMİ ARASINDAKİ İLİŞKİ*

Varsıl-yoksul ikilisinin oluşmasında en büyük etken olan sistemin kendisi, yoksulluğu üretiş biçimleri ve kendi iç çelişkileri bu makalenin tartışma konularını oluşturmaktadır.

Kentsel ve toplumsal yaşamda algılanabilir boyutta olan yoksulluk, kuşkusuz, bir ülkenin kendi iç dinamiklerinden kaynaklanan bir durum değil, dünya ölçeğinde kapitalist sistemin kaçınılmaz bir sonucu olarak ortaya çıkan toplumsal bir olgudur.

Yoksulluğun Ortaya Çıkışı
Kapitalist üretim sisteminin temel kaygısı, ürünün satışından sonra ulaşılan artı değeri azami düzeye ulaştırmaktır. Bu iki şekilde gerçekleştirilebilir. Birincisi; ürünün satış fiyatını yüksek tutarak ele geçen toplam tutarı artırmak yoluyla - ki serbest piyasa ekonomisinde ürün satış fiyatı arz ve talep dengeleriyle belirlendiğinden artı değeri bu şekilde doğrudan artırmak piyasa ekonomisinde güçtür. Diğeri ise; üretimde girdi olarak kullanılan her türlü üretim aracının maliyetini düşürmek yoluyladır. Yoksulluğun oluşmasına temel oluşturan yöntem ikincisi olduğundan, bu makalede ele alınacak ve eleştiriye tabi tutulacaktır.

Üretim araçları; emek (işgücü), makineler, arazi, her türlü alet ve araç ve reklam masrafları olarak sıralanabilir. Ürün maliyetini asgari düzeye indirmeye çalışan sermaye sahibi, işgücüne ödediği ücreti de düşürmeye çalışacaktır. Harcadığı emeğin karşılığını almaktan öte ölmeyecek bir ücret alan işgücü ise ürettiği malı tüketecek alım gücünden yoksun kalmakta ve tüketimden dışlanmaktadır. Sistemin birinci çelişkisi bu noktada ortaya çıkmaktadır: Sistem üretmekte ancak ürettiği malı tüketecek kitleyi sistemden kendisi çıkarmaktadır. Sistem içinde kalan ve tüketimi gerçekleştiren kesim ise sermaye sahibi sınıf olmaktadır. Diğer bir deyişle; üretimin asıl kahramanları toplum içinde yoksul sıfatını yüklenerek sistemden dışlanırken, varsıl olarak adlandırılan tüketici sınıf ise edindikleri artı değeri sahip oldukları sermayeyi artırmakta kullanmaktadır.

Sistemin ikinci çelişkisini açıklamak için kentsel planlama boyutuna değinmemiz gerekmektedir.

Kent Yoksulluğu ve Kent Planlaması
Kapitalist üretim sisteminin hiçbir zaman onsuz olamayacağı tek şey, nitelikli ya da niteliksiz işgücüdür. Ne var ki; işgücü varoluşundan dolayı tükenmeye mahkumdur ve işgücünün üretimin diğer döngülerinde tekrar kullanılabilmesi için yeniden üretilmesi gerekmektedir. Bu yeniden üretimin gerçekleştirilebilmesi kentsel çevreye yatırım yapmakla mümkündür. Başını sokabileceği bir konut, günlük gerilimlerden uzaklaşabileceği eğlence ve dinlence alanları, toplumun diğer bireyleriyle ilişkiye geçebileceği sosyal bir çevre, üretkenliğini ve entelektüel birikimini artırabileceği kültürel tesisler ve tüketim yapabileceği pazar ve alışveriş yerleri gibi tüm kentsel elemanlar bu yatırımların birer parçasıdır ve kent planlamanın ilgi alanına girmektedir. Bu elemanların niteliksel ve niceliksel olarak yetersiz olduğu bir kentsel çevre yoksul sayılmaktadır.

Sermayelerini kentsel çevreye yatırım yapmaktan çok, sanayi tesisleri kurmak, yeni iş sahaları yaratmak amaçlı kullanan sermaye sahipleri ve bu yatırımları politikalarında üst sıralara yerleştiren merkezi ve yerel yönetimler, kentsel çevreyi iyileştirmek adına yapılacak yatırımları alt sıralara attıkları takdirde kentler, her geçen gün artan nüfus ve gereksinme karşısında daha da yoksullaşacaktır. Kentsel çevrenin yoksul olduğu bir kentte ise, emeğin kendini yeniden üretimi yukarıda sayılan gereksinmeler karşılanmadığı sürece gerçekleşmemekte, böylece üretimin daha sonraki döngülerinde bu işgücünden faydalanılamamakta, üretim tıkanmakta ve sistem düğümlenmektedir. Sistemin ikinci çelişkisi bu noktada şöyle açıklanabilir: Sistem varlığını devam ettirebilmek için gerek duyduğu temel etmenleri bile üretememektedir. Kentlerin yoksulluğu kapitalist üretim sisteminin işleyişine çomak sokmaktadır demek yerinde bir yargı olacaktır.

Küreselleşme
Liberal ekonominin bir diğer ayağı olan küreselleşme ise, sermayenin tüm ülkeler arasında zaman ve mekan gözetmeksizin serbest akışını ve üretim maliyetini düşük tutmak için işgücünün ucuz olduğu ülkelere yatırım yapmayı olanaklı kıldığından yoksulluğu sadece ülke sınırları içinde değil, küresel boyutta da desteklemektedir. Aynı zamanda, küreselleşme, işgücünün ülke içinde tüketimden dışlanmasıyla elde kalan artı ürünü emeğin ucuz olduğu ülkelere satmak yoluyla, ülke içindeki sermaye sahiplerinin tüketimlerinin artmasına ve varsıl-yoksul arasındaki mesafenin daha da açılmasına neden olmaktadır. “Bilgiye kolay ulaşma”, “dünya kültürleriyle etkileşime geçme” vs. olarak benimsetilmeye çalışılan bu olgu, ekonomik boyuttan bakıldığında yalnızca ülke içindeki değil, ülkeler arasındaki uçurumu da meşrulaştırmaktadır. Bu durumun farkına varan ülkeler, gelişimin tek yolunun sermayeyi ülkeye çekerek yatırımlar yaptırmak olduğunun bilinciyle yeni politikalar geliştirmektedir. Bu politikalara örnek olarak kentlerin yeni kimlikler kazanma çabaları gösterilebilir. Küreselleşmeyle birlikte ulus devlet sınırlarının zayıflaması sonucu kentler tek başlarına varolma savaşı vermeye başlamışlar ve finans kenti, eğitim kenti, kültür kenti, turizm kenti gibi kimlikler üstlenmişlerdir. Bu durum ise, kentlerin belli vizyonlar doğrultusunda planlanması gerektiği gibi kent planlamaya yeni bir misyon yüklemiştir.

Yoksullukla Mücadele
Ülkeler, imajlarını zedelediği ve gelişmeyi körelttiği düşüncesiyle yoksullukla mücadele politikaları geliştirmektedirler.

Yoksulluğun mekanda dışavurumuna ve kent yoksulluğuna en çarpıcı örnek olarak gecekondular verilmektedir. Yoksullukla ve gecekondularla mücadele kapsamında Islah İmar Planları’nı uygulamaya koyan yerel yönetimlerin politikaları yalnızca mekansal boyutta sınırlı kalmakta ve geçici çözümler önermektedir. Merkezi düzeyde belirlenen politikalar ise, FAK-FUK Fonu, Sosyal Dayanışma ve Yardımlaşma Fonu gibi geçici ve iyileştirmeden ya da sorunu ortadan kaldırmaktan çok “sosyal patlama riskini” azaltmaya yönelik politikalardır. Bu aşamada, yoksulluğun sosyal boyutunu vurgulamak yerinde olacaktır.

Kamu Kavramı
Toplum içindeki sınıfsal farklılaşmalar mekanda da kendini göstermekte ve farklı sosyal sınıflara mensup bireylerin kullandığı mekanlarda da farklılaşmalar gözlenmektedir. Toplumsal ilişkilerin düzenlenmesi konusunda başvurulan en önemli kaynak “kamu” kavramıdır. Kamunun önünde herkes eşittir, varsıl-yoksul gibi bir ayrımdan söz edilemez. Toplum içindeki ayrışmanın mekanda önüne geçmek için kent planlama da kamusal alanlara başvurmaktadır. Ne var ki; özelleştirme politikaları sonucu kamu elindeki toprakların özel mülke geçmesiyle, devletin planlama aracının da ayrışmaya çözüm getirmeyi umduğu alanlar ortadan kalkmış olmaktadır.

Sonuç
Yoksullukla mücadelede devletin üst ölçekten gelen politikaları da olsa, mekansal ve toplumsal ayrışmaya çözümler getirmek için kent plancıları ve sosyal bilimciler canlarını dişlerine takıp gece gündüz çalışsalar da, sistem varoluşu gereği sürekli yoksulluk üretmektedir. Bunun en güzel örneği çöken orta sınıftır. “Yeni Yoksullar” olarak adlandırılan bu kitle, yaşayış biçimlerini ve tüketim alışkanlıklarını değiştirmek zorunda bırakılmışlardır. Bir taraftan artı değer sürekli artarken, diğer taraftan yoksul sınıf genişlemektedir. Çözüm siyasidir. Bu nedenle, artı değerin sermayeyi artırmak ve varsıl sınıfı güçlendirmek yerine, emeğin kendini yeniden üretiminde ve işgücünün harcadığı emeğin karşılığının ödenmesinde kullanılması yoksulluğun giderilmesinin önemli bir aracıdır.

* Bu makale, 8 kasım Dünya Şehircilik Günü kapsamında 6-8 Kasım 2002 tarihleri arasında Gazi Üniversitesi Mühendislik ve Mimarlık Fakültesi’nde gerçekleştirilen “Yoksulluk, Kent Yoksulluğu ve Planlama” konulu 26. Şehircilik Günü Kolokyumu öğrenci panelinde sunulmuştur.

babam, oğlum, arkadaşım, aşkım...

2007-11-22T23:21:00.000+02:00

önce yabancıydı bana, çok yabancıydı, çok uzaktı.. dokunabileceğim mesafeye geldiği an birden kötü gün dostu oldu.. bir saat sonra sırdaş.. aynı gecenin sabaha vurduğu bi saatte sevgilimdi.. kısa bir süre sonra da erkeğim.. zaman geçtikçe en yakın arkadaşım oldu.. şimdi ise öğretmenim..

az zamanda birlikte çok ve büyük işler başardığım..

o benim her şeyim..

Buzlar Çözülmeden - Inishmaan'ın Sakatı

2007-11-12T13:04:00.000+02:00

Eveeett.. Geldik yine bir oyun sonrası tanıtımına.. Hayatını oyun eleştirilerine adamış tiyatro gönüllüsü kılığındaki ben geçen hafta içinde iki oyun izledim. Biri itin öldüğü Altındağ Tiyatrosu'nda sahnelenen Buzlar Çözülmeden, diğeri Afife Jale ödüllerinden en iyi prodüksiyon, en iyi yardımcı kadın, en iyi yardımcı erkek ve en iyi sahne tasarımı ödüllerini alan Inishmaan'ın Sakatı.

İki tanıtımı aynı yazıda yapmak istemekteyim, zira utanarak değil gayet alnım açık söylüyorum Inishmaan'ın Sakatı'nın yarısını izlemedim.

Buzlar Çözülmeden'i ilk duyduğumda üniversite ikinci sınıftaydım. Gökçeada planlama çalışması sırasında ada için hazırladığım ütopyamı duyan hocalarım senaryosu itibariyle yakın bulmuş olacaklardı ki bana "Buzlar Çözülmeden gibi mi yani" demişlerdi. O zamanlar oyun mu, kitap mı, film mi ayırdına varamamıştım, ama bugün hem kitap hem oyun hem de film olduğunu google söylüyor bana. Eser, Cevat Fehmi Başkut'un.

İkinci duyuşum, annemin, dedem ve dayımın Şehir Tiyatrosu maceraları döneminde bu oyunu sahnelediklerini söylemesiyle oldu. Devlet Tiyatrosu'nun Kasım ayı gösterimlerinde oyunu gördüğmde ise Altındağ Tiyatrosu'na otobüslerle gitmeyi göze alabildim ve gittim, sevgilimi de kapıp tabii.

Gelelim oyuna.. Meğer biliyormuşum ben bu senaryoyu. Hatırlarsanız Kemal Sunal'ın bir filmi vardı, akıl hastanesinden kaçarak bir kasabanın yönetimini ele geçiren, ve eskisinden daha adil, daha dürüst, daha şeffaf bir yönetim getiren bir kaç delinin hikayesi. Deli olup da nolmuşlar, en akıllı geçinenlerden daha iyi yönetici oldukları kesin.

Evet.. kar yolları kapatmıştır, sert bir kış geçmektedir ve kasabanın hiçbir yerle bağlantısı yoktur. Ağalar, eşkiyalar, çıkarcı esnaf hep bir olmuş fukara halkı daha da fakirleştirirken bir kaymakam buzlar çözülene kadar tüm kasabayı adam edeceğine and içer. İnanılmayacak derecede, hatta seyirciyi "noluyo bee" dedirtecek kadar öfkelidir. Başlarda düzeni alt üst olan halk tepki duysa da ona, zamanla haklarının korunduğunu ve geri verildiğini görüklerinde sevmeye başlar kaymakamı. Ağaların ve beylerin tepkisini çeken kaymakam ise artık hedeftir, ve bu öfke kaymakamın deli olmadığını fark ederek iş verdiği, canını kaymakamı için verecek olan Mehmet Çavuş'un ölümüne yol açar.

"Yöneticinin akıllısı değil, hakçısı makbuldur." deyip bu konuyu kapatalım.

-----

Gelelim Inishmaan'ın Sakatı'na.. Oyun İrlanda'da sakat bir çocuğun İrlanda'ya film çekmeye gelen Hollywood yapımcılarına kendini göstermeye çalışması ama verem olması ve az bir ömrünün kalmış olması nedeniyle bunun ailesinden uzaklaşma çabası olduğunun ortaya çıkması ile başladı, nasıl devam etti bilmiyorum. Oyuncular diksiyonları, ses tonları ve sahne hakimiyetleri ile çok iyiydi gerçekten ama ben oyunun gayesini anlayamadığımdan, biraz da öksürüğümle mücadele etmekte olduğumdan bu uzun oyunu yarısında terk ettim.

İzleyen biri ikinci yarıyı özetlerse sevinirim :)

Aşk-ı Memnu

2007-10-29T14:09:00.001+02:00

Araya zaman, zamana görevler girdi yazamadım oyun hakkındaki yorumlarımı. Şimdi o geceye gidip hissettiklerimi hatırlamaya çalışıyorum.

Halit Ziya Uşaklıgil romanından uyarlanan oyunun kahramanları annesinin "erdem"ine öfkeli ve ona benzemekten korkan alımlı ve dikkat çeken bir genç kız, eşini kaybetmiş ve iki çocuğunun sorumluluğunu taşımaya çalışan yaşlı ama zengin bir adam ile genç yaşının hoyratlığında hayatını yaşama hevesi içinde bir genç adam.

Annesinden uzaklaşmak adına yaşlı adamla evlenen genç kadın evde yaşamaya başladığı süre içinde eşinin yeğeni genç adama karşı bedeninde ve kalbinde gelişen aşka karşı koymaya çalışmaktadır. Genç adam da kadını arzulamaktadır.

Erdem ve ahlak gökten inmedir, aşk bedenden çıkmadır. Bir geceden bişey çıkmaz denir ve o gece birlikte olurlar. Genç adam gecenin ertesindeki günlerde hevesini almanın hazzıyla aklını başına getirmiş, kadından uzaklaşmak adına kuzeniyle evlenmek, hariciye nezaretinde işe girmek vb gibi her türlü yolu düşünmektedir. Kadın gün geçtikçe eşini de evliliğini de erdemi de bir kenara bırakıp kadınlığını, kadınlık gururunu, aşkını kurtarmak peşindedir. Ama hep benzemekten korktuğu annesinin tecrübesini yaşamaktan kaçamamıştır.

Oyun boyunca kadını yargılamak beklenen bir tutum olabilir, hatta belki kaçınılmaz. Ancak ortada bir suç varsa suçlu asla tek değildir, asla.

Sonu bilindik, heyecansız bir Türk filmi tadında bir oyundu esasında. Ama Türkçe'nin lezzeti, duyguların saflığı her yerde tadılamayacak türdendi.

yorumsuz :)

2007-10-23T09:20:00.000+03:00

vizyonumuzu geniş tutalım

2007-10-23T09:15:00.000+03:00

adını sen koy

2007-10-22T10:22:00.000+03:00

ahlak, erdem, birey, toplum, adet, gelenek, huzur, mutluluk, hayat, hayal, hayal kırıklığı, güven, özgüven, mantık, beyin, akıl, kalp, duygu, beklenti, kendi, farkındalık, varoluş, duruş, öpüş, seviş, bekleyiş, cesaret, cinsellik, ayıp, kadın, erkek, üst, alt, üstünlük, eziklik, fark, çatışma, kavga, kuşak, nesil, özgürlük, esaret, plan, yuva, aile, evlilik, para, kariyer, uyum, denklik, süper, süperötesi, pırlanta, elmas, hazine, değer, gözbebeği, her şeyin ötesii...

içine doğduğum toplumu reddetmedim, sadece yadırgadım..

sorgulamadan, değiştirmeye çalışmadan kabul edebilmeyi, koşulsuz uymak zorunda olmayı yadırgadım...

bedenin hakkındaki kararları vermekten çekinmeyi, kendi hayatın hakkında söz sahibi olmaktan acizliği, bir başkasının hayatı hakkında söz sahibi olmaktaki cüreti yadırgadım..

ömrümün geri kalanına müdahaleyi, geçmişime yönelik etiketlendirmeyi, üstüme yapışıp kalan karakteri yadırgadım..

sana en uzak olanın ailen, en yakınının el olduğunu farkettiğim anda aileyi yadırgadım..

bu yetmedi; sevişmek için imzanın gerekli olduğunu duyduğum anda cinselliği yadırgadım..

toplumun verdiği alçaltıcı rolleri görevim deyip sineye çeken kadınları görünce kadınlığı yadırgadım..

kızların daha iyi bir koca bulmak için okutulduklarını fark ettiğimde eğitimi yadırgadım..

sevgiye dair şarkılar hep bir ağızdan söylenirken sevenlerin acımasızca yargılandığını gördüğümde insanı yadırgadım..

sana güveniyoruz derken kararlarıma müdahaleyi gördüğümde dürüstlüğü yadırgadım.

inandığım doğruları ifade edemediğimi gördüğümde kendimi yadırgadım.

ben çok şeyi yadırgadım..

Yıldız Yargılanması

2007-10-17T09:28:00.000+03:00

Oyun, 1. Abdülaziz'in tahtan indirilmesinin ardından, bu sürecin liderlerinden biri olan Sadrazam Mithat Paşa'nın tahtın yeni sahibi II. Abdülhamit tarafından bugünkü Yıldız Parkı'nda oluşturulan Yıldız Mahkemesi tarafından yargılanmasını anlatmaktadır.

Abdülaziz, Osmanlı İmparatorluğu'nun batılılaşma akımına kapıldığı Tanzimat döneminin padişahıdır. Batılılaşma adına aldığı borçların faizini yine borçlanma suretiyle ödemektedir. Bir yandan Doğu'nun gelenekselliğini korumakta, diğer yandan Avrupa'ya düzenlediği seyahatlerle batılılaşma isteğini göstermektedir, ancak bu seyahatlerin bütçesi ve yabancı konukların krallar gibi ağırlanması bile bu borçlanmayla karşılanmaktadır. Borçlar gittikçe katlanmaktadır.

Abdülaziz'in tahtan indirilerek devletini, tanrı'nın ona verdiğini düşündüğü büyük yetkiyi kaybetmiştir ve büyük bir bunalım içindedir. O öldürülmekten, çevresindekiler de kendi canına kıymasından korkmaktadır. Ve bir gece olan olur, Abdülaziz kanlar içinde bulunur.

Abdülaziz'in tahtan indirilmesine önayak olan Mithat Paşa, bir süre sonra tahta geçen Abdülhamit tarafından bir risk olarak görülmektedir ve ortadan kaldırılmalıdır. Bunun için en güzel yol, Abdülaziz'in denildiği gibi intihara değil de bir cinayete kurban gitmiş olma ihtimalidir. Yıldız Parkı içinde kurulan olağandışı bir mahkemede bir avuç yalan yanlış, asılsız, işkenceyle elde edilen kanıtlarla ve iddialarla yargılanmaktadır. Tarihin ilk olağandışı mahkemesinde.. Kendisinin de dediği gibi; bu bir cinayet davası değil, cinayet romanı gibidir.

Oyun, aynı sahnede iki bölümlü sergilendi. Bir yandan Mithat Paşa mahkemede yargılandı ve yeri geldikçe o ana gidilerek olayın asıl yüzü ortaya kondu.

Sonunda ise, her olağandışı mahkemenin aldığı kararlar gibi bu karar da eleştirildi. Emperyalist güçlerin ülkeyi parçalama arzuları iktidar mücadelesiyle birleştiğinde ortaya çıkan her karar gibi..

"Adalet mülkün temelidir ve Türkiye bir hukuk devletidir!..." diyerek çok öznel bir kapanış yapalım.. öznelliği tabi ki ünlemde :)

Aphrodisias

2007-10-13T16:50:00.000+03:00

Aydın İli'nin Karacasu İlçesi'ne bağlı Geyre Köyü'nde bulunan Aphrodisias Antik Kenti.. Bu fotoğraf, tapınağın giriş kapısı Tetraplyon.. Güneş batmak üzereyken kapıdan içeri girecekmiş gibi duruyor, içeri dediğime bakmayın içerisi bu taraf.. Güneş tapınağın içinde aslında çünkü tapılan şey o..

Harika bir geziydi yine.. Gözlerimin içine bakarak çekinircesine görev telakki edildiğinde içim bi hoş oluyo hazırlayacağım çantayı ve gideceğim yolları düşündükçe, ama çektiğim fotoğraflara bakıp ülkemi karış karış keşfettikçe değdi diyorum.. yaptığım işe tapıyorum..

İnsanları tanımak, tarihi öğrenmek, deneyim edinmek, gezmek, eğlenmek, el üstünde ağırlanmak ve her seferinde biraz daha büyümek.. benim iş seyahatlerimin özeti.. bir sonraki seyahatimin ardından fotoğraflarımla buluşmak üzere derken, sizi bu gezinin diğer fotoları ve bizzat benim çektiğim diğer seyahat fotoğraflarıyla baş başa bırakıyorum. Bunu neden diyorum, çünkü gezdiğim yerlerde çekilen ve arşivimde bulunan ama deklanjöre benim basmadığım bi dolu fotoğraf daha var da ondan.. aynı yerlere bi daha giderim umarım :)

Tek Kişilik Şehir

2007-10-07T13:51:00.000+03:00

“Aileler artık tek kişilik mi?
Teknoloji yazın üşümemizi, kışın terlememizi mi sağlıyor?
Artık hayat bir takım kurslara gitmekten ibaret mi?
Ekonominin kötüye doğru gittiğini havanın ve suların temizlenmesinden anlayabilir miyiz?
İnsanlar sırf kendi çıkarları için mi intihar ediyor?
Şehirler şehir dışına mı taşınıyor?
Küsmek, kalp ve damar hastalıklarına iyi gelir mi?
Kendimizi en yalnız hissetmediğimiz anlar, yalnız kaldığımız anlar mı?
Kendinize gülebilirsiniz ama kendinizi gıdıklayabilir misiniz?
Kandırılması en kolay canlılar erik ağaçları mı?”

Bundan çok da uzak bir zamanda değil, tam da içinde bulunduğumuz vakitler aslında. Dışarısı sıcak olduğunda, içerideki soğutucular devreye giriyor. Dışarısı soğuk olduğunda içerideki ısıtıcılar. Dışarısı durgun olduğunda içeride rüzgar makinaları ve dışarısı kurak olduğunda içerideki yağmur makinası.. Sonra mevsimler ortadan kayboluyor.. Sonbaharın habercisi erik ağaçları kışın ortasında çiçek açıyor, ama kuşlar mevsimi yaz sanıp soğuk iklimlerden göçüyor.

Eskiden meyve bahçesinin olduğu arazide yükselmiş bir gökdelende "hayat yok", çünkü konutlar içinde yaşanamayacak ancak alınıp satılabilecek kadar değerli. Alınıp satılmaktan içinde yaşanamayan konutlar bir süre sonra kullanılmaz hale geliyor. Atıl duruma düşen gökdelen ise artık intiharlara ev sahipliği yapıyor. Gökdelenin alt katında hizmet veren bir lokanta ise, bir süre sonra intihar etmeyi planlayan insanlara..

"İster ağır ol ister hafif, aynı sürede düşersin yere,

Çünkü ivme sabittir; g=9,8..."

İçinde yaşadığın zamanda yalnızlıktan ve mutsuzluktan şikayet etme hakkın yok, çünkü kentler seni mutlu edecek şeylerle dolu, ve bugüne kadar bilim adamları senin yalnızlığın için uğraştı derken çok da haksız değil yazar.

Zengin, düşündürücü ve hazmetmeye çalışırken sıkça devamını kaçırdığım bir metne sahip olan oyun tiyatro adına çok önemli bir misyonu gerçekleştiriyor, içinde bulunduğu zamanı eleştiriyor. elbette ki yerinde tespitlerle...

Dünya Mevlana Yılı

2007-09-28T14:15:00.000+03:00

Ankara'nın belki de en büyük alışveriş merkezinde başarılı soyutlamaları ile Mevleviler tepeden sallandırılıyor. Büyük panolara ve tabletler üzerine Mevlana'nın özlü sözleri yazılıyor. Alışveriş yaparken "yan gözle", hadi daha kibarca diyelim "göz ucuyla", tanıtımı izleyen Ankaralı ise neyin ne olduğunu, Mevlana'nın neden birden bu kadar önem kazandığını anlamaya çalışıyor ama bu açıdan bilgilendirici hiçbir yazı veya afiş veya reklam göremiyor.

UNESCO Mevlana'nın 800. doğum yılı nedeniyle 2007 yılını "Dünya Mevlana Yılı" olarak ilan etti.

Resmi web sitesi incelendiğinde çok açıkça görülen şey şu: etkinlik yurdun dört bir yanındaki belli başlı şehirlerde sema gösterileri ile gerçekleştiriliyor. Amma ve lakin bundan Mevlana'nın yaşadığı bu topraklar üzerinde yaşayan hangi vatandaşın ne kadar haberi vardı? Bakanlık mensubu olmasam benim ne kadar haberim olurdu? Bakanlık'la işi olmayanlar nerden öğrenebilirlerdi? Alışveriş merkezlerinde sallanan Mevlevi soyutlamalarından olmamalıydı sanırım [her ne kadar yerini beğenmesem de tasarımları çok beğendim itiraf ediyorum]..

İşin tanıtım eleştirisini geçersek, tanımak için yıl dönümünü beklemeye gerek duymayalım diyor ve sizleri web sitesi ile başbaşa bırakıyorum :)

Dibinin notu: UNESCO Somut Olmayan Kültürel Miras Listesi'nde Türkiye'den iki adet kültürel miras yer almaktadır: Bunlar "meddah hikayeleri" ile "Sema gösterileri"dir.

google'dan bloguma düşenler

2007-09-01T14:00:00.000+03:00

Blogumun performansı hakkında çok ama çok dikkat çekici birkaç bilgi vermek istiyorum sevgili okuyucu. Yani senin dolaştığın, belki de her gün uğramadan edemediğin bu mekana [eheem öhhööeemm] başkaları hangi kanallardan geliyor, burayı nasıl keşfediyor bilmek istemez misin sen de?

Beni en çok ilgilendiren google'dan gelenlerdir, çünkü oltasını denize atarken palamut bulmayı hayal ediyordur ama kancaya takıla takıla bir hamsi takılmışsa, ben o süreci oldukça merak ederim şahsen :)

Gelelim sadede; bloguma hiç aklında yokken dalış yapan ve dünya üzerinde benim gibi birinin yaşadığını öğrenen insanlar meğer ne bulmak istiyorlarmış bak; "rüyada görücüye çıkmak", "mutluluğun resmi", "kate sabun", "80 günde devri alem", "Jonathan Swift kitap özetleri", "sevgilim ve ben", "so what".... ve tabi ki, "kara kutu"..

bilgiye ulaşmak için harcadığınız zamanda sizi bloguma çektiğim için üzgünüm sevgili google kullanıcıları :) ama her şey de akademik bilgi değildir, hayattan öğrenilecek de çok şey var değil mi :P

Plancıdan turist olursa...

2007-08-30T12:00:00.001+03:00

Yollarla akrabalığımı geliştirmek mahiyetindeki geçen haftaki seyahatim bir düğünü bir göreve bağlamak suretiyle İzmir ve Antalya dolaylarında evliya çelebi günlüğümü zenginleştirmekle geçti. Araya sıkışan bir günlük Çeşme gezimi anlatmak istemiyorum, ispatım yok. Başımı duvarlara vururcasına neden fotoğraf makinem elimde değildi diye yeteri kadar içlenmekteyim zaten.

Antalya görevinin ispatı için sizi şuraya alabilirim. Makinayı elinde tutan şahıs şayet bir koruma neferi ise, turist gibi gezerken bile kadrajını elbette ki görev bilinciyle belirleyecektir ve çektiği karelerdeki konu mankenleri eski evler ve dar sokaklar iken; konu başlığı tarihi çevre, kültürel miras, tarihi doku vs vs olacaktır.

Antalya'da dolaşırkene acıkan karnımı doyurmak amacıyla tünediğim mekanın görüntüsü bu olmakla birlikte;

yorulan bedenimi dinlendirmek için soluklandığım mekan budur;

Bir plancı asla, asla ve asla haritasız dolaşmaz kenti. Lakin fotoğrafta görülen beyaz kağıt harita değil gayet de onaylı bir plandır. Diğer bir deyişle [akademik dile kaydım fark et lütfen]; dolaştığım yeri takip ederken elimde tuttuğum doküman "olanı" değil, "olması gerekeni" göstermekteydi. Bir nevî ayaklı denetim mekanizması gibi dolaştım denebilir bu noktada. Bir yamuk görmedim efendim, zaten öyle çok da işine sadık bir müfettiş değildim, altı üstü turist bir plancıydım.

Özetleyecek olursak; Kent yürüyerek keşfedilir, Antalya güzel bir şehirdir, ben bir plancıyımdır.

Doğal güzellik, Claire bacı...

2007-08-24T14:18:00.000+03:00

Analar neler doğuruyor azizim. Bakmaya doyamıyosun, gözlerin değdikçe eskiyeceğini sanıyosun.

Herkes tutturmuş bir Kate. Nesi var allah aşkına Kate'in. Burda aslanlar gibi Claire dururken insan başını çevirip de zaman harcamak istemez zorlama güzellikleri seyretmeye.

Bakışlarını kasan bir Kate mi daha doğaldır, tüm şirinliğiyle olduğu gibi duran Claire mi?

Ya da giydiği bluzunun ilk 3 düğmesini açan Kate mi seksidir; hamile haliyle, giydiği dümdüz bir siyah bluzla ayrı bir çekicilik kazanan Claire mi?

Tüm işi gücü bir adada yalnız kalan erkekleri baştan çıkarmak için güçlü kadın ayaklarına yatmak olan Kate mi dürüsttür, tüm derdi karnındaki yavrucağı olan, kimseyle işi gücü olmayan Claire mi?

Yanlıyım kardeşim. Başrol oyuncu diye Kate diyip durmayın mümkünse. Yan karakterlerde mükemmel yüzler, bebek gibi ifadeler, baktıkça insanın içini ferahlatan güzellikler var.

Claire'li sahnelerde ekrana yapışıyorum, lütfen o sahnelere gerilim yüklü senaryolar yerleştirmeyin sevgili senarist abilerim ve ablalarım... Bi de... Sana bol bol bakayım da çocuğum sana benzesin Claire...

"Dekoratör Benim"

2007-08-24T11:24:00.000+03:00

Bir arkadaşım, çok hoş ve insanın gözlerini neşelendiren bir yarışmada annesine oy vermem için bir mail yollamış, bu sayede haberim oldu Evim Dekorasyon Dergisi'nin düzenlediği yarışmadan.

İç mimar yardımı almadan salonunu dekore edenler arasında yapılan "Dekoratör Benim" yarışmasında 358 adet salon yarışıyor. Siteyi ziyaret edenler ilk 5'lerini belirliyor ve iletişim bilgileri ile yarışmaya katılıyor.

Arkadaşın annesine oy verdim, lakin benim birincim ahan da budur :)

Öznur Sorucu Akıncı'nın salonu benim hayalimdeki salondur efem. Sade, şık, sarı ışık, kiremit renkli duvar ve modern tasarımlı mobilyalar ile dekore edilen böyle bir salonum olsun 10 milyar borcum olsun. Evden çıkmam, masrafımı azaltırım, taksit taksit öderim borcumu ne var yanii.

Böyle bir salonda en sevdiğin insanlarla geçirilecek vakitleri hayal ediyorum da.. müthiş olurdu..

benim kokularım

2007-08-21T14:42:00.000+03:00

sevgili blog arkadaşım goddess artemis beni mimlemiş son yazısıyla... diyor ki; sen de yaz bacım kokuların hakkında... yazayım...

koku müzik gibidir ya; koku ya da melodi ile ilgili anlık ileti beyne gittiği anda bulunduğun ortamdaki diğer tüm iletilerle birlikte beyne kazınır ya; ne zaman benzer bir koku ya da bir melodi duysan o an aklına gelir ya; bana güzel anılarımı hatırlatan kokular benim için güzel bu yüzden.

bira kokusu mesela.. ilk biramı 18 yaşımda, uçuruma karşı, denizden kayalara çarpıp sıçrayan tuzlu sular ve beni savuracakmış gibi sert esen bir rüzgar eşliğinde içmiştim..

markasını hatırlamadığım bir sabun kokusu.. o koku şimdi yok.. hacı şakir değil ama, çünkü saç diplerim kazınarak banyo yaptırılırdım o sabunla, bu anıyı güzel addetmek çok yanlış bir yaklaşım olur kanaatindeyim :)

ve diğerleri:

bebek eşyalarının kokusu; açıklama yapmaya gerek yok, bebektir, güzeldir, huzur verir.. talaş, vernik, cila kokusu; çocukluğum geçtiği apartmanın altında bir marangozhane vardı, geç saatlere kadar süren en eğlenceli oyunlarıma eşlik ederdi bu koku.. brüt; babamın kokusu, çocuk aklımla beynime işlenen ilk erkek parfümü kokusu.. karanfil; idealizmin kokusu, savunduğum ideolojinin kokusu.. boya; elime fırça alıp anneannemin evinin duvarını boyadığım o gün azar işitmiştim, ama herkesin telaşından istifade kurabiyeleri pek bi güzel götürmekteydim.. penye; hediyenin kokusu, yeni cicilerin heyecanının kokusu.. naftalin; temizliğin, korunmanın, sıcak kış gecelerinin, anne yarısı teyzemin üniversite yıllarının kokusu.. annemin teninin kokusu.. benim kokularım; issa myake, lacoste, tommy hilfiger... onun kokuları; davidoff, azzaro..

gün-be-gün işleniyor beynime yeni kokular..

kesin unuttuklarım da var, ama beynime işlenen her kokuyu hatırlamaya çalışmak çok yorucu :)

ben de...

2007-08-16T11:44:00.000+03:00

oyuncak değil, şahsiyet..

2007-08-15T22:01:00.000+03:00

Meşhur kuklamız efendim. Adını sıkça tabu geceleriyle ansak da kendisi başlı başına bir karakter timsalidir, bir fenomendir, nev-i şahsına münhasır bir şahsiyettir.

Gaz çıkarabilirken aynı zamanda mankenlik de yapabilmekte, iğneye iplik geçirebilirken kürdanla dişlerini temizleyebilmektedir. Araba kullanırken duş alır, kabuslar içinde uyanmak bünyesinde karın ağrılarına neden olur. Kısaca o bir Süperman’dir.

Susam sokağından fırlama, sıcak dost sohbetlerinin vazgeçilmezi, arabulucu, kanı kaynatıcı, şebeğin tekidir.

dil yâresi

2007-08-15T12:24:00.000+03:00

Sometimes you need a "home", to take refuge inside, to feel yourself in secure. You apply for the words, which you have never used before or whose magics have been never realized. The meanings you loaded onto them capture you. You are seized by those you created in the course of time. You confuse the literal meanings, you're confused at worst. Then you ask the help of the language you are not so good at, to be able to explain the difference between the "tongue", "language" and the "point".

Kadını anlama seminerleri-1

2007-08-14T15:51:00.000+03:00

Bir kadın için erkeğin sözü günlüktür, mühim olan eşyalar leke tutmasındır:

Kadındır, kıskanır. Arkadaş da arkadaşlığını bilsindir, ne o öyle gözleri pörtletip romantik cümleler kurmak falan..

Her başarılı erkeğin arkasında bir kadın vardır, ve erkek fark etmeden tüm kariyeri kadının ellerinde şekillenmektedir:

Adam bahane, romantizm şahane:

dokunuşun kodları-parmak uçları

2007-08-14T10:48:00.000+03:00

her şeyi yazamam ya ben hani, içimden çok kolay çıkmaz ya hislerim yine konuşurken kendimi ele vermediğim gibi, bakışlarımla hissettiririm ya içimden geçenleri, dokunuşlarımın da böyle anlamlar taşıdığını keşfediyorum. bir insana ne iletmek istiyorsam onu düşünerek dokunuyorum tenine. hafifçe sıkarak dokunursam "yeter" demektir "sus, git, kızıyorum" mesela, yavaşça dokunursam "seviyorum, sev beni, bana bak". elimi değdirip çekersem tenine çekingenliğimi anlarsın, ellerimle dokunmuyorsam asla çözemezsin niyetimi.

ben buysam, budur beklediğim de. doğru değil belki, ya da çok bencilce.. "istediğim gibi sev beni" demek ne kadar bencilceyse, "ben istediğim zaman öp beni" demek ne kadar bencilceyse. bu cümleleri kurabiliyorsam demek ki bencilliğimden değil. kodlanmış dokunuşlarım var benim, her birinin de anlamı. sen nasıl dokunuyorsun bilmem, benim aldığım o anlamdır. bunun ötesini hissedebilmemi beklemekse senin bencliliğin. sen derken, sen işte. annem belki, kardeşim, sevgilim, arkadaşım, iş yaptıklarım.. babam hatta..

o kodları ben yaratmadım. doğdudum günden beri işlediniz bedenime; şefkatin kodunu, hangisinin sevgi olduğunu, öfkenin nasıl dokunduğunu siz öğrettiniz. öğrettiklerinizden öte değil algıladığım. ötesini algılamamı da beklemeyin.

neyi beklediğimi da dokunarak söylüyorum ben; şefkat istiyorsam okşuyorum seni; kızgınsam sıkıyorum, itiyorum; aşık olduğumu söylemeye dokunuşum bile yetmiyor, hiçbir şey yetmiyor..

tenimde gizli bir dilim var; sizin yarattığınız bir dil. parmak uçlarım çok hassas bu yüzden. beynim orda sanki, bedenim orda, ruhum orda. çok ağır parmak uçlarım.. çok..

evlenme teklifi

2007-08-13T11:38:00.000+03:00

Şimdi böyle bir durumla karşılaşmış olmayabilirim belki ama kadın olmam bile bu karikatüre katıla katıla gülmem için başlı başına bir sebeptir :) hatta müsadenizle puhahahahaha demek istiyorum :) oyşşşhhh.. çok şükür.

gazı verip verip olacakları sinsice, haince, ferforjelerin arkasındaki gözler gibi izleyen, olumsuz cereyan eden bir durumda ise "doğal" hallerine geri dönen bacılarımız az değil.

Bu bacılar iyi niyetlidir aslında, bir şeyleri değiştirme çabası içindelerdir, ama yazık ki cesur değillerdir. Bu saf kızımız da gaza gelmiştir, düzeni değiştirme çabası içindeki cevval bacıların oyununa alet olmuştur.

hiç olur mu allah aşkına. kadın kısmı evlenme teklifi eder mi.

düzeni değiştiricez, kadınların gücünü dünyaya göstericez, önümüzdeki 20 yıllık süreçte evin erkeği, anne, iş kadını, temizlikçi, aşçı, düşünür, entellektüel, çekici vs vs olucaz dediysek kadınlık nazından vazgeçelim demedik ya.

aklınızı başınız alın bacılarım.. bekleyin size gelsin evlenme teklifi..

ya da benim gibi yapın, teklif meklif beklemeyin, "nolcak bizim bu halimiz deyin" olsun bitsin... en temizi... teklif mi kaldı bu devirde sanki, haldır huldur ilerliyo ilişkiler, bi bakmışsın zaten evli gibisin.. bi de oturup evlenme teklifi bekleyince komik oluyo biraz..

"Klasik" başka, "popüler" başka..

2007-08-13T10:42:00.000+03:00

Don Kişot - Miguel de Cervantes, Robinson Crusoe - Daniel Defoe, Gulliver'in Seyahatleri - Jonathan Swift, Genç Werther'in Acıları - Goethe, Kırmızı ve Siyah - M. Stendhal, Notre Dame'ın Kamburu - Victor Hugo, Goriot Baba - Honore de Balzac, Oliver Twist - Charles Dickens, Ölü Canlar - Nikolay Gogol, Madame Bovary - Gustave Flaubert, Babalar ve Oğullar - Ivan Turgenyev, Suç ve Ceza - Fyodor Dostoyevski, Savaş ve Barış - Leo Tolstoy, 80 Günde Devrialem - Jules Verne, Meyhane - Emile Zola, Ana - Maksim Gorki, Ulysses - James Joyce, Dava - Franz Kafka, Silahlara Veda - Ernest Hemingway, Yengeç Dönencesi - Henry Miller, Yüzüklerin Efendisi - J.R.R. Tolkien, Fareler ve İnsanlar - John Steinbeck, Bulantı - Jean Paul Sartre, Senin Köylerin - Cesare Pavese, Yabancı - Albert Camus, Küçük Prens - Antoine de Saint - Exupery, 1984 - George Orwell, Doktor Jivago - Boris Pasternak, Teneke Trampet - Günter Grass, Otomatik Portakal - Anthony Burgess, Gülüşün ve Unutuşun Kitabı - Milan Kundera, Gülün Adı - Umberto Eco, Sevgili - Marguerite Duras, Koku - Patrick Süskind, New York Üçlemesi - Paul Auster...

Mutlaka okunması gereken kitaplar listesi geçmişti elime, nerden nasıl bulduğumu hatırlamıyorum ama hatırlayabildiğim bir gazete haberiydi. Bilgisayarı karıştırırken listeyi bulunca sen bir şimdiye kadar okuduklarını işaretle, sen bir rezilliğine utan, sen bir gaza gel...

35 kitap içinde 4'ünü okumuşum. kepazelik...

demek ki neymiş; dünya klasiklerine ağırlık verecekmişiz..

herkesin okuduğunu okumam, herkesin giydiğini giymem, herkesin izlediğini izlemem gibi anlamsız şımarıklıklar yapmayacakmışız..

politik, psikanalitik [ben icat ettim], bilinmedik kitaplar biraz daha bekleyebilir..

Meltem Arıkan

2007-08-12T17:55:00.000+03:00

Meltem Arıkan; kadınlığı, kadın dünyasını, kadının var oluşunu, kadın cinselliğini, özetle “kadını” sorguluyor.

Bedenini tanımayan, dolayısıyla kendine yabancı bir kadının hem kendiyle hem de toplumla olan ilişkisinde eksik kaldığını ifade ediyor kitaplarında. “Eksik” doğru bir ifade olmayabilir belki, ya da 6 kitabın özeti olabilmek için oldukça sığ bir ifade olabilir ama benim anladığım özetle bu.

Tabularla örülü ağlar içinde sıkışan, tanımlanan roller içinde mükemmel olmaya çalışan ama bu sırada kadınlığını unutan, bir yanı hep eksik kalan, hazdan yoksun “gereklilik” dolu ilişkiler yaşayan, kendini tamamlayamayan, isteklerini ifade edemeyen kadınlar onun problem alanı. Meltem Arıkan, kadınların kadın gibi davrandığı, kendi olarak toplum içinde yaşadığı bir düzen tasavvur ediyor belki. Şekillenmemiş, şekillendirilmemiş, cinselliğiyle barışık, özgür, kendi gibi kadınlar...

“Ve.. Veya.. Belki...” (1999),
“Evet.. Ama.. Sanki...” (2000),
”Kadın Bedenini Soyarsa” (2002),
“Yeter Tenimi Acıtmayın” (2003),
“Zaten Yoksunuz” (2005) ve
“Umut Lanettir” (2007)

5 kadınla birlikte kurdukları proje geliştirme ve danışmanlık bürosunda 2003 yılından beri çalışmaktadır. Gördüğüm kadarıyla bir hayli çekicidir, akıllıdır ve cesurdur.

Her kadının, kadın olduğunu iddia eden her kadının, kadın olmayı arzulayan her kadının okumasını şiddetle tavsiye ediyorum.

ilim kendin bilmektir

2007-08-10T15:39:00.000+03:00

Özgüven iyidir. Hayatını değerli görmek süperdir. Kedine saygı duymak şahane bişeydir. Evrendeki yerini vazgeçilmez görmek keyif vericidir. Kendilik bilinci olması gerekendir. Mutevazılık beklenendir.....

Basit kelimeler iyi niyetlidir. Kısa cümleler ise muhteşemdir.

Bir başkasının kendiyle olan ilişkisini eleştirmek anlaşılmazdır, kötü niyetlidir. Yine o bir başkasının sistemdeki yerini yargılamak veya küçük görmek ise acınasıdır.

Herkes bu evren için öyle değerlidir ki; her doğum ve her ölüm denge içindir en başta. Her birey kurgu içinde bilinçli ya da bilinçsiz öyle yer edinir ki; kendilik bilinci oluştuğunda şayet, tıkır tıkır işleyen bir düzen, inanılmaz bir sinerji, göz alıcı bir ahenk, herkesin beklediği bir uyum elde edilmez mi?

"Diğeri" eğer farkındaysa kendi yerinin, saygı duyacaksın ona, alkışlayacaksın, takdir edeceksin. "Öteki"ni ise ötekiliğinden dolayı suçlamayacaksın. Öteki sayesinde varlığını anlamlandırdığını unutmayacaksın. Uçurumda bir ipin ucunda sallanan ötekiyse, "öte" ucundakinin sen olduğunu bileceksin. Onun düşüşünün seni de aşağı çekeceğini kestirebileceksin. Tuıtunacaksın aranızdaki ipe sıkı sıkıya.

Herkes mühendis olmak, mühendis olmaksa böbürlenmeyi gerektirmek zorunda değil.

Mühendis olmak için sahip olunan zeka, harcanan emek ve zaman takdir edilesi, mühendis olmak gurur duyulası elbet. Lakin, herkesin mühendis olmasını beklemek, mühendis olamamayı kişinin suçu addetmek çok acınası, çok hem de.

Barış Manço-Yar Ola

2007-08-06T17:29:00.000+03:00

Sür be realist.. 5: Kobay...

2007-08-03T16:33:00.000+03:00

Hayat öyle bir labirent ki;
Ne giriş kapısı var, ne çıkış kapısı,
ne de aranacak bir peynir...
Sadece her birine yüzlerce kez rastladığım çıkmaz sokaklar.
Ben ise;
Bu labirente nasıl geldiğimi
ve burda ne aradığımı bilmiyorum
Ama yaşıyorum...

demiş henüz 19'unda bir ben.
aradan geçen yıllar, labirentin sokaklarında aradığı anlamı aynanın karşısında sunmuş önüne..

...anlam mı arıyorsun; aynaya bak... sensin o....

bir konserin iki yüzü...

2007-08-01T13:33:00.000+03:00

ODTÜ Yeni Türkü Konseri – 5 Mayıs 2006
“Yıllardan Sonra, Yollardan Sonra...”

“Devrim” yine yanıyor ODTÜ’nün stadyumunda. Konser alanına yavaşça giriyoruz bir minibüsün içinde. Bir çok kez konser verdik burada daha önce ama, bu kez bariz bir şekilde daha heyecanlıyız. Sahaya girince, ODTÜ’lülerle selamlaşıyoruz tek tek, ellerimizi karşılıklı minibüs camlarına yapıştırarak.

"Acaba şu karşıda toplanmış jandarma birliği, bizi dağıtmak üzere üstümüze yürür müydü? Binlerce ODTÜ öğrencisi bizler, sadece miting yapmak, belki de bir boykot kararı almak üzere toplanmıştık. Yine de gerginlik had safhadaydı ve biz küçük bir provokasyonda ne olacağını bilmiyorduk. Bıçağın keskin tarafına oturmuş gibiydik o gün stadyumda..."

Bugün konsere çıkmadan, ODTÜ’lülüğüm konusunda konuşmaya karar vermiştim. Ama ne söyleyeceğimi de pek kestiremeden. Daha önceki konserlerde “bilen zaten biliyordur ODTÜ mezunu olduğumu, fazla eşelemeye gerek yok” diye düşünmüştüm hep, “sonuçta, nerden mezun olursam olayım, insanlar konserimizi izlemeye geliyorlar”. Ama bu kez 50. yıl kutlamalarına çıkıyorduk ve bu gururu paylaşanlardan biri de bendim! 35 yıl önce bu okulda göğsünü gererek ve mutlu olacağımı bilerek dolaşmaya başlamıştım ‘alley’de. Evet! Bile isteye girmiştim bu okula. Hatta Ankara Fen Lisesinden aşağıya bakarak “işte üniversitemiz bu!” diyerek bir çeşit and içmiştik arkadaşlarımla. O denli yakıcıydı ODTÜ bizim için.

"Sabahın çok erkeninde ODTÜ yurtlarından dumanlar yükseliyor, silah sesleri liseye kadar geliyor. Bugün 5 Mart 1971. Bir gün önce Ankara’da 4 Amerikalı kaçırılmış, bugün de çok kalabalık bir asker ve polis birliği ODTÜ’yü ablukaya almış. Uçak ve halikopterlerin de eşlik ettiği harekatı tepeden izliyor ve bitmek bilmeyen silah seslerini şaşkınlık ve üzüntüyle izliyoruz. Öğlene doğru askerler, ODTÜ stadyumuna topladıkları öğrencilerin arasından bir çoğunu tutukluyor..."

Minibüsle konser sahnesine yanaşabildiğimiz kadar yaklaşınca ve aşağı inip ODTÜ’lülerle ellerimizi bu kez biribirimize fiilen değdirmeye başlayınca, bugünün hayatımdaki çok özel bir gün olacağı kesinleşmişti. Benim öğrencilik günlerime kıyasla, bugün stadyuma çok farklı bir duyguyla çıkacaktık. Sahanın yanında konuşlanmış bir jandarma taburu yoktu. Burada konser gibi bir faaliyet yapmak, sadece bir hayaldi. Ama şimdi, yıllardan sonra, yollardan sonra, benimle aynı havayı soluyan insanlarla yanyana, kalp kalbe şarkılar söyleyecektik. Ve işte!.. Bunca sevdiğim, hatıralarıyla ve gururuyla dolu olduğum okulumun hamuruyla yoğrulmuş şarkıları, az sonra burayı yürekleriyle doldurmuş genç insanlarla, yıllar ve yollar ne kadar yıpratmaya çalışsa da, tarifsiz bir coşkuyla tekrar paylaşıyorduk.

"Ne olursa olsun, ODTÜ idealimizdir. Yükselen dumanlar ve onca kurşun sesleri, bizim için sadece onun devrimci ve yenilikçi ruhunu hatırlatıyor ve pekiştiriyor olabilir..."

Ne dersiniz? Müzisyen olacaktıysam, acaba ben ODTÜ mimari ve ekonomideki bunca yılı, bugünün kıvancını yaşamak için mi okudum?

Derya Köroğlu

Yeni Türkü

derya@yeniturku.com
02:48 03-10-2006

------

06 Mayıs 2006, Cumartesi

saat: 11:59

"eğlendim mi? hem de nasıl.
dinlendim mi? eh işte..

günce dün muhteşem ötesi bi gece yaşadım... annem, dilek, özcan ve ben.. fotoğraflar çektirdik, 1 kişi eksik.. ayakta şarkılara eşlik ettik, 1 kişi eksik..

özcan dilek'i sevdi, annem beni.. dilek özcan'ı öptü ben annemi.. hep 1 kişi eksik..

annemle kolkola yeni türkü şarkıları söylemek ne güzelmiş meğer.. gerçi o pek konsere yoğunlaşamadı sağında solundaki sarhoşları izlemekten :) kalabalığın dalgalanmasını, stadın ortasında ateş çevresinde halka olmuş dönenleri izlerken eğleniyordu ama.. iyi oldu çevreye yoğunlaşması. sol tarafına dönse beni görecekti gözlerim yaşlı..

mutluydum, annemle gençliğin ortasında şarkı söylüyor olmaktan. ama üzgündüm, gençliğin ortasında onsuz olmaktan, o aile resminin içinde onsuz yer almaktan..

her şarkı kalbime oturdu böyle, istemedim ben aslında ağlamayı ama kalbimin üstündeki bu ağırlığın acısından dayanamadım ki.. sızım sızım sızladı her tarafım..

samsun asfaltı, başka türlü bir şey, destina, çember, en çok da resim. ağlattılar işte. yağmur'un bile böyle güzel elleri yoktu ayrıca..

güzeldi işte günce.. içimdekileri sana anlatsam da anlamayacağın için boşver ayrıntıları.. detz inaf.."

Haggard- Herr Mannelig

2007-07-25T14:33:00.000+03:00

Huzur bulmak istediğin her an...

emek dünyası...

2007-07-25T11:11:00.000+03:00

Dayımın kaleminden çıkan seçim değerlendirmesini okudum bu sabah. Kilometrelerce uzaktaki ailesinden birinin umut dolu satırlarını okurken insanın gurur duymaması çok zor, heyecanlanmaması ise imkansız. Tüm yazıda dayımla aynı kaygıları taşıyoruz belki ama son paragrafı bu yaz sıcağında insanın içine bir serinlik olup yerleşiyor.

Umut emekçinin her şeyi. Onu kaybetmemek lazım her şeyden önce.

Sür be realist.. 4: Bedensel Dışavurumlar...

2007-07-24T09:29:00.000+03:00

İsa mıdır Musa mıdır veyahut Müslüman mıdır ne fark eder. Bir dönemin asiliğinin vücuda bürünmüş halidir. Geçmişte kalan bir hayalin kağıtta hayat bulmasıdır.

Uzun saçlı bir erkek nedir:

-Toplumun yakıştırdığı cinsel görünüşlere tepkidir.

-İnsanın kendi bedeninden yalnızca kendisinin sorumlu olduğunu gösterebilmesinin gösterilebilir bir yoludur.

-"Erkek traşı" icadına misillemedir.

-Kimsenin kimseyi görünüşünden yola çıkarak yargılamaması gerektiğini ifade etme biçimidir.

-Özgürlüktür. Kendi saçı başıyla, hatta kendi varlığıyla istediği gibi oynayabilme lüksüdür.

-Kalabalıklar içinde duruşu kolaylıkla ifade etmek için en güzel aracın beden olduğunun güzel bir örneğidir.

Pembe saçlı kız gibi.

Kazıtılmış saçlı kız gibi.

Kafamın şekli güzel olsa saçlarımı kazıtabilirdim, eskiden.

Erkek olsam kesin uzatırdım.

bir seçim sonrası...

2007-07-23T11:22:00.000+03:00

akıllı olmak lazımmış! gördük akıllı oyları..

verdiğiniz o çok akıllıca oylar bir şeyi daha gösterdi; bu ülkenin gerçekten boku çıkmış.

muhalefet yapmayı beceremediği bilmem kaçıncı kez kanıtlanmış bir parti yine ana muhalefet oldu. ve parti yönetimi bunu başarı olarak görüyo hala. chp'nin yapamadığı muhalefeti umuyorum ki bir avuç kadar bağımsız yapacak. o zaman anlamı bilinecek akıllı oyun.

akıllı oy nedir ha? iktidar olamayacağı, muhalefeti yapamayacağı belli bir partiye oy vermek mi?

chp'nin muhalefeti beceremediğini görmek için seçime mi gitmek gerekiyordu? sosyalist enternasyoneldeki varlığı bile tehlikeye düşen bir partiyi ne gerekçeyle savunuyordunuz? halka inemeyen bir partinin ne kadar sosyalist olmasını bekliyordunuz? muhalefet bile olamayan bir partinin iktidarı nasıl becerebileceğini düşünüyordunuz? böyle bir ortamda bile oylarını çoğaltamayan bir partiyi nasıl başarılı görüyordunuz?

bu kadar mı korkağız? bu kadar mı güvenmiyoruz bir olmaya? bu ülkede gerçekten barış isteyen birilerinin var olması imkansız mı gerçekten?

medya, iktidar, ordu düşman bellettiler bizi. öyle bir korktuk ki yıllardır aynı toprakları paylaştığımız halktan, isteklerini dile getirme yollarını bile kapadık. üst kimlik ayağına asimile etmeye çalıştık. Atatürk'ün ulus devlet tanımını bile yanlış yorumladık çünkü. bu ülkede %50 gibi bir çoğunlukla tercihini koyan bir halkın oylarını oydan saymadık, onları da adamdan. görmezden geldik.

kaçınız onların içlerine girdiniz? kaçınız medyanın size verdiklerinden fazlasını merak ettiniz? kaçınız gerçek niyeti sorguladınız? kaçınız kürt sorununun temelini araştırdınız? kaçınız gerçekten demokrat???

demokrasilerde çare tükenmezdi.. demokrasiye gönülden inananların hala var olması beni umutlandırıyor. bu sonuçlardan sonra hala bir şeyler söyleyebilecek gücüm varsa sırf buna inandığımdandır. chp'nin yapamadığı muhalefeti bir avuç insanın yapacağına inandığımdan.

"demokrasi benim için demokrasi, onun için değil" diyecek kadar korkaktınız.

militarist, emperyalist, baskıcı zihniyete sığınacak kadar..

çok sinirliyim. çok hem de.

ama hala umudum var. hala gerçek demokrasiyi, bağımsız Türkiye'yi, kendine yetebilen, kendi halkıyla barışık, huzur içinde bir Türkiye'yi düşleyen insanların var olduğunu ve oyunu buna göre kullandığını biliyorum.

ve yine sinirliyim ki; halkın yıllardır beklediği bir muhalefeti gerçekleştirecek insanları yine kimi sebepler uğruna birbiriyle yarıştırdık. ve kaybeden yine biz olduk.

demokratik türkiye istiyorum.
gerçek demokrasi istiyorum.
sol olduğunu iddia edip yıllardır bu halkı bölüp parçalayan partilerin kendine gelmesini istiyorum.

çok mu?

din bekçileri...

2007-07-19T12:04:00.000+03:00

Aslında elestirel.com'luk bi konu bu ama oraya daha üsluplusunu yazarım, kendi blogumda esip gürleyeyim hele :)

Olay Edirne ili, Selimiye Camii'nde geçmektedir. Ankara'dan görev aşkıyla gelen iki tip, belediye görevlisi bir bayanı da yanlarına alarak üç bacı şeklinde şehir turuna çıkmışlardır. Cami ilk duraklarıdır, çünkü eşsiz bir yapıdır, çünkü bir dahinin eseridir, çünkü detaylar öyle hemen 15 dk.lık ziyarette keşfedilememektedir.

Ara not: biz göreve gittiğimiz her şehirde önce bi camiye uğrayalım demiyoruz efendim, mevzu bahis Selimiye Camii.

Neyse, bizimle beraber içeride, dur bi hatırlamaya çalışayım.... 4 kadın, 2 adam, 3-4 tane de velet var. Bir de düzeni sağlasın diye dangalağın tekini dikmişler Cami'ye. Sütun olarak şık durabilir belki ama yürüyüşe geçtiğinde ve ağzını açtığında pek bi "uyumsuz" duruyordu ortama.

Ayakkabılarımızı çıkardık kenara koyduk, usul usul ilerliyoruz Cami'nin içinde. Bi anda bi ses geldi arkadan, diyor ki sütun; "o noktadan sonra ileriye başınız açık şekilde girmek yasak. Yanınızda eşarbınız varsa lütfen bağlayın, yoksa bizim şurda temiz eşarplarımız var onları kullanın." Neeeyyyyhhhh diye bi döndüm ama ufffff.. Önce anlayamadım ne dediğini, anladığımda ise vücudumdaki bütün kan beynime hücum etmişti.

Ortaya yakın bi yere bir ahşap parmaklık yerleştirmiş, o noktadan ötesi "açık başa kapalı". Mantık aramaya kalktım da sonra şahsın ve olayın varoluşsal mantıksızlığını hatırlayıp mantık aramaktan vazgeçip verecek cevap aramaya başladım. Aslında belediye görevlisinden yüz bulmayı bekledim diyebiliriz. Kadıncağız, Edirne'nin gayet aydın yüzünü ortaya çıkarıp "ben böyle bişi burda ilk defa duyuyorum" gibi cümleler kurmaya, adamla tartışmaya başlayınca tutmayın ulan beni dedim ve ablalarımın yanında iki çift cümle ettim.

Biri: "o kuralı kim koydu kardeşim, nerde yazıyo o kural, ayrıca o sınır neyin sınırı ha? ha? ha?" idi..

Diğeri; kendini dinin ve Cami'nin bekçisi sanan ve biz kafirlere karşı saldırıya geçen bir diğer ziyaretçinin "kural yoksa aklınız var, camiye başı açık girilmeyeceğini akıl edemediniz mi" cümlesine yönelik saçlarım diken diken ve sesim cırtlak kurduğum "kiliseye girerken haç takmak zorunda değilsem camiye girerken de başımı kapamak zorunda değilim." idi. Bu ikinci cümleden sonra ortalık sakinleşti. Lafı oturttum demek istiyorum dikkat ettiysen :) Çünkü bütün dinler benim çin aynıdır, çünkü bütün ibadet yerleri aynı amaç içindir, çünkü ben haç takınca hristiyan olmuyorsam başımı kapayınca da müslüman olmuyorum, çünkü hristiyan olsam haç takmayacağım gibi müslüman olduğum halde başımı kapamıyorum...

Bir çift cümle oldu bu arada..

İnanç kişisel, din toplumsal bişey. Başımı kapamam inancım, şehir planında "dini tesis" için yer göstermem toplum için.. İkisi arasındaki farkı anlayamayan akılsızlar yüzünden imamlar kamu yönetiminde görev alıyor, bu yüzden başörtülü gençler üniversiteye giremiyor.

Kendilerince kurallar koyup dini yozlaştıran, insanları din korkusuyla "kontrol altında" tutmaya çalışan, kendi ufacık beyinleriyle mantıklı cevaplar veremedikleri uygulamalar yaratan o küçük aptalları nerde görsem tanıyorum, ve lafımı asla esirgemiyorum, esirgemem de.

Benim Tanrı'yla aramdaki ilişki yalnızca onu ve beni ilgilendirir. Günahlarım ve sevaplarım yalnızca benimdir, hiçbirini kimseye ödünç verme gibi bi amacım yok. Rahat olun. Aptal beyinlerinizle bana din dersi vermeye kalkmayın. Yukarda bahsettiğim ortamdaki o dört kadıncık da alsın cıkcıklarını başlarını örtsün.

Töbe töbeeee...

Sür be realist.. 3: Şeytan-Melek

2007-07-18T11:19:00.000+03:00

Doğada her şey ikilidir gerçeğini zikretmeye gerek yol elbet, ama konuya giriş yapmaya gerek var :) Sol frame'deki nadide eserimiz de bu hiç bilinmedik!? konuya temas etmekte. benim bu çizimi yaptığımda sümüklerimin halen aktığı gerçeğini unutmamak üzere bir kenara not edersek bu yazının sonunda ne kadar şahane bir insan olduğumu cümleten görürüz.

İnsan görünümlü bedenlerine sonradan sokulmuş melekler olduklarını ima etmeye çalışırcasına mıymıymıy, bıtbıtbıt, amanamanaman gibi ünlem işareti bol ve üç noktası çok kelimeleriyle ortalıkta dolaşan şahıslara aldanmamak gerekir bugünkü yazımızın konusu. İyi insan olanlar zaten iyi olduklarını dile getirme gereği duymazlar, ayrıca da bi insan habire habire iyi olamaz. yok öyle bişi. ben yemiyorum.

Bir de akla bulaşan her şeytan kötü olacak diye bişi yok. Ben ne şeytanlar gördüm adamı doğru yola sokan.

Bu dağınıklığı toplamak gerekirse; Her şey her zaman göründüğü gibi olmayabilir. "İçi" görme becerilerimizi geliştirirsek şayet bu ikiliği en az zararla atlatableceğimiz stratejiler geliştirebiliriz. Ve biraz daha başarılıysak belki iç çamaşırlarını bile görebiliriz. Sonunda ise "aslında çok barışçıl bir şeytanın" parmağının ucunda oynayan "kafasında bir haresi eksik bir melek" başlıklı bu resme hak veririz.

Sümüğümü hatırladınız mı??? :)

Efendim ben çizerken çok düşündüm, biraz da siz düşünün ayrıntıları..

"sırrı" çözme çabalarım..

2007-07-17T12:10:00.000+03:00

uğurlu sayısının 7 olduğunu iddia eden biri olarak yakın geçmişte sanal alemde ve gayet reel dünyada cereyan eden özel gün çılgınlığını atlamış olabilirim. kaldı ki, bu bizzat mensubu olduğum kanlı canlı dünyadaki çılgınlıklara ani bir kararla evlenerek katılacak bir beyne sahip değilim. maceracıysam da salak değilim.

ama sanal alemdeki yönlendirmeler ve telkinlere neden bulaşmadığım, ve pozitif düşüncelerimden güç alarak neden dilekte bulunmadığımı ise bilmiyorum. işe yaramayacağını düşündüğümden sanırım. yoksa isteyecek bişeyim olmadığından değil. öyle bi insan evladı daha görmedim ben. hiç yoksa huzur ister adam di mi.

neyse. son iki günlük debelenmelerimin sonunda kendi içimde bişilerin değişmesine karar verdim. biraz daha basit yaşamak, ne istediğini bilmek ve yalnızca istediklerim için çalışmak daha fazlası için değil [kanaatkarım demenin bir diğer yolu], sahip olduklarım için şükretmek ve değerlerini bilmek [bulgur-pirinç olayı], dünya yüzünde yaşayan insanların -belki de dibinde bi yerlerde ya da uzaya çıkan astronotları da katabiliriz bu yargıya- her birinin, iyi-kötü, güzel-çirkin, saygılı-saygısız, mantıklı-mantıksız, zalim-mazlum her insanın kendine göre geçerli sebepleri olduğunu kabul etmek gerektiğini düşündüm. ve dün gıcık olduğum, canımı yakan, beni üzen her insanı anlık da olsa sevdiğimi ve anladığımı hissettim. sabah olunca hayat kaldığı yerden devam ediyor tüm çabalarıma rağmen o ayrı :)

kendimce bişiler istedim sözün kısası. ilk ders olarak oldukça genel şeylerdi dilediğim. en çok ihtiyacım olan şeylerdi.

uykum bölündükçe aklıma uyumadan hemen önceki düşüncelerim geldi ve acaba hayatımda bişiler değişti mi diye sağıma soluma baktım :) rüyamda ise bir tiyatro sahnesinde, başrol oyuncusu olarak en son selamı vermekteydim.

bilinçaltım çok feci yemin ederim.

sanal dostluk vs yanal dostluk

2007-07-16T13:37:00.000+03:00

Bazı insanlar var ki görmeden, konuşmadan, dokunmadan da sevebiliyosun. İfadesiz belki cümleleri ama sen iyi niyeti hissedebiliyorsun. Hiçbir çıkarı yok senle ilişkisinde, hiçbir beklentisi yok ama sevgisini ve desteğini veriyor sana. Hiç yoksa zamanını ayırıyor sana bişiler söylemek için. Ortaklık kuruyorsun sanal dünyada. Seninle paylaştıklarından, paylaşmaya değer gördüklerinden onun koşulsuzluğunu anlıyorsun. İçini açıyo sana, belki kimseye söyleyemediklerini söylüyo ve sen buna saygı duyuyorsun.

Bir de aksi istikamete yol alanlar var. Senin üzerinden varlığını anlamlandırıyor. Senin niyetin ne olursa olsun işine geldiği gibi alıyor. Bunların üzerinde düşünmeye hatta yazmaya bile değmiyor :)

İnsanları sınıflandırmamaya özen gösteren ben bu özeni ekonomik ve politik bir platformda sürdürmeyi yeğleyerek karakter ve gönül gözü bakımından her insanın sınıflandırılabileceğini düşünmekteyim ve birinci sınıfa giren insanlara "seviyorum ulan sizi" demek istemekteyim. isim zikretmek icap eder tabi, ama unuttuklarım alınabilirler diye hiç bulaşmıyorum, onlar zannımca kendilerini bilmekteler zaten. E tabi, ipuçlarını ve karakutu ile diğer çiziktirdiğim mekanları takip eden insanlar bu büyük problemi çözebilirler :)

sanal dünya yalan dünya...

beni benden alan dünya

başımı dertlere salan dünya..

huzuru bana veren dünya..

karada sualtına dair hayaller...

2007-07-13T16:31:00.000+03:00

Şu an en çok deniz dibindeki canlılara dokunmayı istiyorum.

Soluk alış verişlerimin düzenini kabarcıklardan takip ederken; duyduğum tek ses bu kabarcığın sesiyken; nereye gitsem su, ne yana dönsem uçsuz bucaksızken yanımda benimle birlikte yüzen bir canlının evindeki misafirliğimden keyif çıkarmayı istiyorum.

Onların beni yadırgarmayan bakışlarından zevk almak istiyorum.

Başımı kaldırdığımda gördüğüm manzara bu olsun istiyorum.

Beni çepeçevre saran, tenimin her noktasında hissettiğim suyun içinde aralanan bir kapı gibi görmek istiyorum güneşi.

Işık hüzmelerini takip ettiğimde çıkış kapısını bulacakmışım gibi hissetmek istiyorum.

Vücudumun her hareketi asilzadelerin zerafetinde ve bir eklemsizin esnekliğinde olsun istiyorum.

Ve bir de bunu istiyorum :)
Su altında balıklar, havasızlık, sevgilim ve ben. Müthiş bir ambians. :)

Sür be realist.. 2: Kukla

2007-07-13T12:29:00.000+03:00

Gözlerini kapatıp bağlıyorlar ellerini... tıkıyorlar ağzına olanca pislikleri... kulaklarını çınlatıyorlar iğrenç çığlıklarıyla ... bir de döndürüyorlar olduğu yerde, son hızla.. “Yaşa!” diyorlar sonra da...

05.05.2001
17.30

parçalanıyor aynada varlığı.. benliği binlerce parçaya bölünüyor, karşısına dikiliyor fütursuzca.. düşünceleri kopuyor bedeninden.. kalbi içinde canhıraş çığlıklar koparıyor ama ne bir duyan, ne anlayan.. dünyaya teması bir iğne ucu kadar, yaşama olan mesafesi ise hesapsız..

parçalanmış benliği, bedeninden uzak düşünceleri ve kime olduğunu anlayamadığı öfkesiyle bir adam yaşam savaşı veriyor..

Sür be realist.. 1: Denge

2007-07-12T23:10:00.000+03:00

Terazinin kıskacında bir adam.

Gergefe gerilmiş kolları, nakış nakış işleniyor düzenin ellerinde.

Bir yanda tüm varoluşuyla ayakta durma çabasında, bir yanıyla varoluşu sorgulamakta.

Belki bu kurguyu keşfetmenin hazzıdır başını eğen, ya da yılların yorgunluğu.

Ne fark eder.

Resim belli, mânâ belli:

İnsan varoluşu vardır; tüm insanlığıyla, tüm hayvanlığıyla, tüm maddeselliğiyle. Lakin bu dengenin varlığı diğer kefeye tüm heybetiyle oturan bir Tanrı ile mümkündür. Adamın bu sistemdeki varlığı ise denge adına mükemmeldir.

nasıl bir ülke düşlüyorum...

2007-07-12T13:09:00.000+03:00

"......insanların kendini sevdiği; kendini sevdiği için başkalarını da gerçekten sevebildiği; bu dünyadaki her insanı, canlı-cansız her varlığı, kendi varlığının tamamlayanı, zenginliği olarak gördüğü; saygıyı, hoşgörüden ve sevgiden önde tuttuğu; kendi özgürlüğünün birlikte yaşadığı insanların özgürlüğü olduğunu temel bir etik değer haline getirdiği; dünyadaki tüm varlıkların bizim hayatımız gibi bir hayatı olduğunu ve bu hayatların hepsinin de biricik olduğunu toplumsal bir bilinç haline getirmiş bir ülke......" (Şükrü Erbaş, Ankara Bin Umut 1. Bölge Bağımsız Milletvekili Adayı)

ne güzel bir ülke olurdu...

devamı için...

Bu kalp...

2007-07-08T15:33:00.000+03:00

tükettiğin oksijenin bedeli ne, sen onu söyle..

2007-06-13T16:00:00.000+03:00

İnziva içinde bir yaşam mümkün olsaydı eğer, toplum bilim profesörleri aç susuz perperişan kalırdı. Belki de sırf bu yüzdendir toplumsallığın varlığı, yeni meslek alanları yaratmak için.. ya da iş yükünü azaltmak için şu kahrolasıca dünyada.. iş yükünü azaltırken ruh yükünü artırmak için..

İnsanlar biliyorum; deniz kenarındaki bir teknede, tarihi binadaki caz konserini dinlerken elinde köpek öldüreni ve yüzümde tebessümü ile keyfin derin alemlerinden inci tanelerini toplayıp kendince gerdanlıklar yapan, yaptıklarını satıp insanoğluyla dalgasını bulan. "sizin dünyanız uzak olsun benden.. kokarım, içerim, sızarım, evim yok barkım yok bir eski teknemde yatar kalkarım, sizin koşturmaktan, birbirinizle uğraşmaktan alamadığınız tadların keyfini çalarım, dertsiz tasasız bir başımayım ama hepinizden mutlu benim hayatım" diyen.. kıskanıyorum.. bu boşvermişliği, bu kendine güvenmişliği, bu kendine yetebilirliği, bu hayatı keşfetmişliği kıskanıyorum.. delicesine kıskanıyorum.. neden bu toplum denen hapishanede yargılardan kurulu parmaklıkların arkasında kapana kısılmış hissediyorum kendimi, neden aşamıyorum bu değerleri.. neden o serseri gibi olamıyorum.. neden o evsiz gibi benim evim dünya diyemiyorum, neden olamıyorum bu kadar özgür.. bu kadar mı zor işim gücüm, üç kuruş param ve başımı sokacak bir evim varken bi başıma kalmam?? bu kadar mı zor insanlardan uzaklaşmam??

Hiç'çi değilim ben, hiç değilim hem de.. yalnızca anlam arıyorum varoluşta, bir anlamı olmalı diyorum soluk alış verişlerin.. oksijeni tüketenin onu tüketmekte ahklı gerekçeleri olmalı diyorum hatta, zararını telafi etsin istiyorum..

Silebilmek istiyorum o gereksiz siluetleri..

Varlığı hayatıma anlam katamayan, beni geleceğe dair umutlandıramayan insanları silebilmek, görmezden gelmek, yok saymak istiyorum..

Vaktim var daha, umudum da..

Mevlana...

2007-06-12T12:48:00.000+03:00

Mevleviler, yemeklerini yere bağdaş kurarak tahta bir masada yerler.. ve yemeğe başlamadan önce masayı öperler.. "her ne kadar cansız olsan da, bu yemeği yememe yardım ediyorsun, bunun için teşekkürler" anlamındadır...

Birbirlerini her gördüklerinde selamlaşırlar ve selamlaşmaları "bu dünyada her kim olursan ol, öte dünyada ne sen benden büyüksün, ne de ben senden" anlamına gelmektedir. Ayrılırken yüzleri birbirlerine dönük biçimde geriye üç adım atarak ayrılırlar...

Sema için ön koşul olan dönmeyi öğrenmek için ayak parmaklarının arasına çivi yerleştirilir, ve zemin iyice kaygan olsun diye tuz serpilir. Mevlevinin canı acısa da, yorulsa da hocası bitirebilirsin demediği sürece dönmeye devam eder... denen odur ki, dönmeyi öğrendikleri mekanın zemini bu çiviler yüzünden çöküktür..

Mevlevinin dönmeyi öğrendiğini düşünen hocası ona artık kıyafetlerini giydirir. İçlerine giydikleri beyaz elbise, tennure adı verilir, kefeni simgeler. Üstüne giydikleri siyah pelerin toprağı, başlıkları ise mezar taşını simgeler...

Gösteri sırasında ayalarının biri yukarıya dönüktür, ki bu Tanrı'ya dönüklüğü simgelemektedir. Yere dönük olan aya ise dünyaya dönüklüğü ifade etmektedir...

"Gel, gel, ne olursan ol yine gel. İster kafir, ister mecusi, ister puta tapan ol yine gel. Bizim dergahımız, ümitsizlik dergahı değildir. Yüz kere tövbeni bozmuş olsan da yine gel..."

"Sevgide güneş gibi ol, dostluk ve kardeşlikte akarsu gibi ol, hataları örtmede gece gibi ol, tevazuda toprak gibi ol, öfkede ölü gibi ol, her ne olursan ol, ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol."

"Nice insanlar gördüm, üzerinde elbisesi yok. Nice elbiseler gördüm, içinde insan yok."

"Her gün bir yerden bir yere göçmek ne iyi. Her gün bir yere konmak ne güzel. Bulanmadan, donmadan akmak ne hoş. Dünle beraber gitti cancağızım, ne kadar söz varsa düne ait, şimdi yeni şeyler söylemek lazım."

"Ölümümüzden sonra mezarımızı yerde aramayınız! Bizim mezarımız âriflerin gönüllerindedir"

"Ah ağlatan yıllar, hasretin damla olmuş yüreğimde, acıyla bağlanmış yıllar, ah beni ağlatan yıllar, yolculuk bir gemi olup beni sürükleyen yıllar, geçmişi benden alan yıllar, ölümü uğruna harcayan yıllar, gözyaşıyla dolu yıllar, bir özlem bir umut yıllar."

"Yollardan bir kervan geçer, benim gönlüm senden geçer, yar yar buluşmayı özler, ne senle ne de sensiz geçer, dünyam seninle dolar, aşkın tarumar olmuş gönüllere işler, gönüller bir hüzün, ahret seni bekler, bekçiler elçi olur, yollar hep seni bekler, yoldaş yolunda gider, bizim yolumuz senden geçer."

"Ah bitip giden zaman. Ne engin dağları aşa aşa geldin. Ben bilirim sensiz olmaz bu zaman. Dilim tercüme etse de. Yine de geçmez bu zaman. Yıldırımlar çarpsa da. Ay ışığı yüzüme vursa da. Beni bu zaman geriye götürse de. Ben bilirim sensiz geçmez bu zaman. Mevlana der: Beni benden alan gözlerin nerde. Yurdumu saran çiçeklerin nerde. Onca memleketler gezdim. Beni ahirete götüren yolun nerde. Mevlana söyler herkes onu dinler. İşte derler: Gözlerimizi açan çiçek burda."

der Mevlana..

Anlayana... ve yapabilene...

huzur arayan maceraperest...

2007-06-11T10:12:00.000+03:00

2.5 yıllık iş hayatının en güzel göreviydi belki..

ve fotoğraflara sarılındı hemen..

nasıl çıkmışım'dan çok yaşadıklarımı hissettirebilir miyim acaba arkadaşlara kaygısı taşıyordu merakım.. mesela tekne turu sırasındaki dalgalara karşı takındığım tavır yüz ifademde hayat bulmuş mu görmeleri lazım.. ya da dim çayı'ndaki keyfimi yüzümde nasıl ifade edebilmişim gösterebilmeliyim.. anı dediğin nedir ki, yıllar sonra bakıp ne kadar zayıfmışım demektense hey gidii, ne günlerdi demeyi tercih edenim ben..

"fotoğrafta görülen şahıs türünün son örneğidir, genelde kendini maceracı zannetmektedir, ve lakin ayakları karada ve mümkünse en güvenli şekilde yolculuğu tercih eder.. hey bakın, bize bakıyor.. sanırım dikkatini çekmeyi başardık.. hey merabaaa, biz kafiriz.." diyerek bu gezinin en dikkat çekici alıntılanmış diyaloguna göndermede bulunalım ve bu "özetin özeti" postu postalayalım..

yeni maceralarda buluşmak dileğiyle..

fransa, fleneur, fotoğraf..

2007-05-28T14:18:00.000+03:00

fransız sokaklarında, damarlarımda fleneur fleneur akan kanımla yaptığım yolculuğun arda kalan görüntülerinden en güzeli...

bilmediğin bir kentin sokaklarında dolaşırken köşeyi dönünce sanki tanıdık bir mekan görecekmişsin hissini yaşıyorsan o kenti sevmişsin demektir.. hayır vaz geçtim, hiç alakası yok.. çünkü plancısın demektir :)

bu anlamda plancı olmak da hoş bi duygu değil aslına bakarsan... hiçbir şehrin keşfi zevk vermez oluyor sana, çünkü keşif diye bir şey olmuyor... o yolun nereye çıkıyor olabileceğini kestirebiliyorsun çünkü.. ya da gitmek istediğin bir yeri yön duygunla, aldığın referanslarla bulabiliyorsun, sürpriz olmuyor hiçbir karşılaşma..

yine de bilmediğin bir tarih, bilmediğin bir yaşanmışlık var sokaklarda.. mekan ele veriyor kendini belki ama yaşanmışlıklar binaların harcında, pencere pervazında, çatıdaki kiremitte saklı kalıyor.. o yüzden fleneur'lük yapılıyor..

strazburg güzel şehir, lakin bir şey eksik.. sıcaklık gibi, samimiyet gibi bişi..

memleketimde olan bişi..

samimiyim, samimisin, samimi misin?

2007-05-10T12:39:00.000+03:00

dönemsel takıntılarım mevcut benim.. bi süredir de yazmanın insan üstüne [yazan ve okuyan olarak algılamakta fayda görmekte yazının müellifi] etkileri hakkında düşünmekteyim, ve sanal aleme kaydırmaktayım ilgimi..

yurmurtlama vakti... haydi..

samimiyet mesela.. hangi durumda yazarın samimi olduğu kanaatine varılır? ne zaman gerçekten kendi gibi davrandığına, ya da hadi onu da geçelim ne zaman duygularını olduğu gibi yansıttığına inanılır?

söyleyeyim.. hep negatif olduğu, hep kendini eleştirdiği, hep en kötüsünü söylediği zaman... olur da kendini överse, olur da hoşuna giden yanını söylerse, olur da kendine olan hayranlığını dile getirirse niyet hiç de temiz değildir çünkü!

böyle görmek istediğimizden..

çünkü hazım sorunumuz var milletçe..

yazmak, ben ve ben...

2007-05-07T12:38:00.000+03:00

yazmadığım zamanlar kim demiş ki yazacak şeyim yok!? aciz ve kifayetsiz ve dirayetsiz kelimelerim şifa olamıyordur duygulara.. ne yazsam olmuyordur, okunduğu gibi algılanmıyordur.. beyinler aynı işlemiyordur, geçmiş ortak değildir, kaygılar mümkünatı yok orta yol bulmuyordur.. işte öyle anlarda sayfa açılır ve çiçeklere su verilir..

yazarken bazı anlar oluyor, bi an, ama yalnızca bi an, başkasıymışım gibi algılıyorum kendimi.. yabancılaşıyorum ben'ime.. ne acı yarabbim, düşmanımın başına verme!!! o nasıl bir duygu ki insanı allak bullak ediyor.. ellerimle besleyip büyüttüğüm, pamuklara sarıp koruduğum ben'im beni tanımıyor.. büyüttüğüm bana yabancılaşıyor, çıktığı kabuğu beğenmiyor.. söylemezsem çatlayacağım, evet s.çtığım b.k beni beğenmiyor... o duygu kanımdaki değerleri alt üst ettiğinde diyorum ki kendime, sen kendi kendine bunu becerebiliyorsan elalem ne yapsın sana!? insan bunu kendine yapar mı, ve yapar da sonra başkasından dert yanar mı!? bu ne menem bir çelişkidir böyle.. bu ne kasavettir ah, bu ne gam bu ne fütursuzluktur..

yazdıkça fark ediyorum ben çoğu şeyi.. kendimi tanıyorum kullandığım kelimelerin anlamları suratıma çarptıkça.. demek istediğim şeyler ile kullandığım kelimeler arasındaki sarkaç kıvamındaki duruşum ahenkli salınışlarını yaptığı her seferinde, ne demek istiyorsun doğruyu söyle, nedir derdin bacım, nereye varmaya çalışıyorsun diyorum kendime, bi de üstüne cevap veriyorum!!! ama o soruyu kendime sorduğumda öyle bir utanıyorum ki, nasıl gördün içimi, nasıl biliyorsun içimden geçenleri, bunları neden yüzüme vuruyorsun şimdi diyorum, utanıyorum.. bi de şükrediyorum, kendi içimde kurduğum bu otokontrolün, otoeleştirinin, otoyönlendirmenin, otoyalanmakinasının beni kendime karşı sorumlu kılacak kadar mükemmel işleyişine..

yazmayı seviyorum, benden çıkan kelimeler beni yönlendirdiği için..

bugün ben diyim bir farkındalık sen de bir olgunluk, ben diyim bir boşvermişlik sen de bir kadercilik var ki üstümde, dünya dursa dönen başka bir gezegen buluruz nasılsa diyip bu eğlenceli dakikaları bulduğum o başka gezegende devam ettirebileceğime inanabilirim nitekim.. başkalarını da inandırabilirim bu dediğime kendim bile inanmayıp.. offf, gittikçe zıvanadan çıkmakta bu yazı.. sen kullarını konuşmaya aç bırakma yarabbim.. aminn..

kendimce yazarım da boşalır içim dışım, transparan olurum, saflaşırım.. kahretsin ben bunu hep yaparım, yapıyorum, yapacağım...

pilli evrim..

2007-04-16T16:19:00.000+03:00

öğrenci olduğumuz zamanlar -ki çok eskilerde kaldı, hatırlamıyorum şimdi tam tarihi!!!- her şey daha doluydu, doğaldı, kendi gibiydi.. herkimsenin ne düşündüğü hiçkimsenin umrunda değildi..

giydiklerin, kelimelerin, doğruların, hayallerin.. istediğin her şeyi o zaman has bir samimiyetle, belki de sadece o vakitler yaşayabileceğin bir özgürlükle dile getirebiliyordun.. istediğin her paçavrayı giyinebiliyordun, tarzın olduğunu iddia edip..

sakarya idi mekanımız.. her köşesinde öğrenci kokuları sezilen, her ücretin öğrenci bütçesindeki enflasyona oranlandığı.. bağırabiliyordun, böğürebiliyordun, kahkahalarla gülebiliyordun yolun ortasında.. nereye gitmek istediğin sadece ne istediğine bağlıydı, başka bi şeyi dert etmene gerek yoktu..

zaman değişti, biz değiştik, sakarya değişti..
öğrencilerin yerini gece kulüplerindeki mesailerini bekleyen beyler ve bayanlar, özgürlüğün yerini ise korku aldı..

sokaklarda şen kahkahalar değil sarhoş naraları yankılanıyor artık.. bakışlardan samimiyet değil fırsatçılık akıyor..

baraka'da artık pilli bebek çıkmıyor.. canlı dinlemek istesen ve kalabalık önemli değil cem baba olsun yeter desen, artık mümkün değil.. ucuz demek salaşlık demek değil artık sakarya'da; itilmişlik demek, dışlanmışlık demek..

siyah beyaz düşlerimde sensizliği hatırlarım... diyordu..
nedensiz sorgusuz bir rüya gözlerimde, nedensiz sorgusuz bir duvar benliğimde.. diyordu..

şimdi de diyor, ama ne sigara dumanı var, ne sıkış tepiş kalabalık, ne de dinlerkenki doğallığım..
ne sakarya eski sakarya, ne evrim eski evrim..

hadi kızlar, görücüye çıkma vakti geldi..

2007-04-12T10:18:00.000+03:00

En büyük kızım Arife.. çok aklı başında, çok uslu maşallah, hiç üzmüyor beni.. ona ayrı bir sevgim var, ilk göz ağrım ne de olsa..

İkinci kızım Benek.. onun yeri de apayrı bende.. doyamıyorum güzelliğine, hem pencere önüne koydum herkes görsün diye.. gün geçtikçe büyüyor, morluğu renk katıyor evime..

Üçüncü kızım Eftelya.. onda biraz kapris var, ablalarını daha çok sevdiğimi, beni etkileyen bi yanı yok sanıyor.. Hangi anne evladını sevmez, ama beş parmak bir olur mu hiç.. evet pek bi özelliği yok, sadece annesi daha bilinçli bir anne olduğuında dünyaya getirdi onu, aklı başında yetiştiriyor, suyunu gübresini hiç eksik etmiyor, hiç acı çektirmiyor, hiç güneşte yakmıyor mesela :) arife kaçıncı kerede bu hale geldi bi bilse, ya da beneğin yapraklarındaki yanıkları görse şükrederdi haline.. Bu da en küçük kızım Şebek.. daha yeni doğdu :) adına yakışır bi şanı olacak, çünkü en sevimlisi içlerinde.. büyüdükçe azalır mı bu özelliği zaman gösterecek..

çiçeklerim her geçen gün büyüyecek, rengarenk ve mis kokulu bir evim olacak.. bi de gerçeğini becerebilsem :)

aşk, savaş, tiyatro...

2007-04-11T09:01:00.000+03:00

Bakalım dün gece nasıl geçmiş:

Oyun 1939 yılı Polonya'sında geçmektedir. Bir tiyatro kendi halinde oyunlar sergilemekte, sahneye koymayı planladığı "Gestapo" adlı oyun Dışişleri Bakanlığı'nın emriyle sakıncalı bulunduğu için gösterime koyulamamaktadır. Bu esnada Varşova'da yeterince ün salmış Bayan Tura ile eşi Bay Tura [isimlerini unuttum, geçelim] aynı dönemde gösterimde olan Shakespeare'in ünlü oyunu Hamlet'te rol almaktadırlar.. ve oyun bu ya, seyircilerden biri [ki daha sonra bu kişinin Polonya ordusunda görevli bir havacı olduğu anlaşılacaktır] Bayan Tura'ya aşıktır.. Hamlet [bkz. Bay Tura] o ünlü yaşamak mı yoksa ölmek mi triadını yaparken teğmen kulise, Bayan Tura'nın yanına sokulmaktadır..

Ve sonra savaş çıkar.. Teğmen Polonya'ya destek veren İngiltere'ye gitmiştir.. Tiyatro oyuncuları tiyatro her ne kadar açık da olsa oyun gösterime koyamamaktadır ve bir kısmı direnişçilere katılmıştır..

Günlerden bir gün teğmen çıkagelir, ülkeye direnişçilere destek veren bir profesör görünümünde [adını unuttum, geçelim] Alman bir casusun sızdığını, direnişçilerin isimlerinin olduğu listeyi Hey Hitler'e iletmekle görevli olduğunu, o listenin ele geçirilmesi gerektiğini söyler.. Olay zaten burdan sonra kopar.. Bu esnada perde kapanır..

Perde açılır.. "Gestapo"yu tiyatro sahnesinde hayata geçiremeyen oyuncular kendilerini bir anda gerçek hayatın içinde, hem de savaş ortasında, hele de bir casusun izini sürüp onu etkisiz hale getirmek amacıyla Gestapo'yu sahneye koyarken bulurlar.. Belki de oyunun özeti şu cümledir: "Polonya'nın geleceği üç beş gösteriş budalası tiyatrocunun elinde"...

İlk perde görece daha dramatik ve politik kaygılarla geçerken, ikinci perde komediye meyletmekteydi.. fakat oyundan çıkan netice şudur ki, tiyatro hayatın aynasıdır.. İzlene..

vay bana vaylar bana
hey gidi Hitler bana..
:)

böyle bişeydi işte..

âdettendir dediler, yaz..

2007-04-10T11:30:00.000+03:00

sızım sızım sızlaarrrr içiiiiim.. diye böğürebiliyorum ve fakat şarkının devamındaki sözleri dile getirmeye mecalim yok.. zira ne diyor mevzuya bahis olan bu şarkı: gözümde akmayan yaşlar / içimde yıllardan kalma birikim / bilmem ne zaman patlar... sızıdan dem vuran şair burada şunu demek ister halbuki: karnımda bir sızı var, sorma gitsin.. şarkı sözü yazarı da kadın değil mi zati... aferin, süper bağladım..

nicedir duygu debelenmelerimiz şarkılarda anlam kazandı, kendini bir türlü karşı cinse ifade edemeyen kadın kısmı adet sancılarını bile şarkılarla ifade edebildi [bkz o kısım kadınlara örnek, ben].. orkid reklamları çıktığında dünyanın değişiyor olduğuna kanaat getirebilecek yaştaydım neyse ki de, bu değişimi an-be-an yaşayabildim şu aciz kadınlığımla.. şimdilerde ise markette eğilmez ve arşa değen başım ve kucakladığım orkid poşeti ile kasada beklemeyi kadınlığın birinci altın kuralı olarak addetmekteyim.. ikinci altın kural mı, seviştiğini söyleyebilmek..

gelelim sadede.. kadınlık değişiyor ey halkım.. nerde o regl olduğunu "özel günümdeyim" şeklinde ifade etmeyi bile bi cesaret sanan kadın, nerde orkid poşetiyle gerim gerim gerinerek yürüyen kadın... nerde adet sancıları çekerken "midemi bozmuşum sanırım karnım ağrıyor" bahanesine sığınan kadın, nerde "adet sancısı çekiyorum uleeeen" diye böğüren ben..

zaman değişiyor hakkat (bkz. hakikaten)... ve bu şekilde bir gövde gösterisini haklı bulan ve yaşadıklarını bedensel ve ruhsal dalgalanmaları normal bulduğu için zikretmekten çekinmeyen ben, bu zikredişi terbiyesizlik ve teşhircilik olarak algılayan onlar'a karşı bir savaş açmış durumda.. bütün kızlar toplanacağız yakında, ele geçireceğiz dünyayı.. ve ayda 2 günü izin ilan edeceğiz her kadına..

yukarıdaki şarkı öbekciği ile de bağlantıyı kuran şair, içindeki öfkeyi hafiften sızdırmaya başlamanın verdiği gururu da ekseriyetle yaşamaktadır..

nokta.

Birlikte gülmek.. hepsinden öte..

2007-03-25T20:05:00.000+03:00

Ne söylenebilir ki.. onca günün ardından yaşanan bu şeyin rüya olmadığı çıplak ayak soğuk ve tuzlu suya daldığın anda, o seni seyrederken işliyor beynine.. gerçekti o.. yaşadığın, hissettiğin şey gerçekti..

Sonsuz ve puslu ufuklara baktık beraber, ve yan yana idik bunu yaparken.. bu manzaranın harikalığı karşısında daha ne söylenebilir ki.. aynı şeyi aynı anda seyreylemekten başka hayattan ne beklenebilirdi ki..

Ve tabii bir de karşı karşıya geldiğimiz o çilek reçeli tadındaki sabahlar.. harikaydı...

Çünkü ayrılık da sevdaya dahil..

2007-03-09T23:09:00.000+02:00

Demek olabiliyormuş.. Demek benim gibi tez canlı, sabırsız, aceleci birini hayat yola getirebiliyormuş..

Ömrümün sivri tepeleri törpülenirken, gittikçe toparlaklaşan karakterim sayesinde geçen günler ve gelecek nesiller arasındaki köprü konumumu erken fark ettim neyse ki.. Bu farkındalığın bana kazandırdığı şey mi: sabır..

Hep gündemdeydi, ki hatta daha ilişkinin başında ayrılık sebebi olabilecek ciddiyette bi konuydu.. O gün karşımdakini ikna etmek için kullandığım ayakları yere basan cümleler bir yıl sonra karşımda kapı gibi durmaktaydı.. dikildim ben de karşısında, göreceksin dedim.. kendi kurduğum cümlelerin, ettiğim büyük lafların ağırlığı altında ezilmeyecektim.. çünkü seviyordum..

Ne zormuş meğer.. Kimseye değil ama kendine karşı sorumlu olmak.. Sana inanan birini yarı yolda bırakmamak.. Sandığından zor olan bir yolda ummadık sorunlarla savaşmak..

Ama bitti.. Hayatımda ben istemeden katlanmak zorunda olduğum o sorumluluk mu, zorunluluk mu adı her ne zıkkımsa o süreçlerden biri daha bitti.. ve ben benden bağımsız gelişen bu süreç boyunca kendime hayran olurcasına, kendi sınırlarımı zorlarcasına, bilmediğim yönlerimi keşfedercesine o süreci kendime, sevdiğime ve takip edenlere karşı öğretici hale getirdim.. evet, getirdim..

Geriye baktığımda, hayatta sonuna kadar direnerek başardığım ender şeylerden birinin hazzını yaşamayı hak ettiğimi görüyorum.. ve evet, hakettim..

Tebrik ederim..

gördün mü 25 oldum..

2007-03-07T21:57:00.000+02:00

"Gözümden yaş geldi, içimden ağlamak
Yüzümden düşen bin parça, konuşmak lazım konuşmak
Gözlerim dolmuş boşalmış bi kere, sütten kesilmiş bebek gibiyim...

Soruyo musun bakalım nasılsın diye
Ne biliyosun, belki iyi değilim bu gece.."

İnsan yılın bu gününü kendine adıyor, adamak istiyor.. her şey onun için kurgulanmış, insanlar onun için yaşıyor ve onun varlığına duacı sanıyor.. esen rüzgar onun için esiyor, güneş onun için ısıtıyor dünyayı, insanlar onun için yürüyor, onun için gülüyor zannediyor..

Anlamlar arasında kendiyle dalga geçiyor.. Yılların peşpeşeliğindeki ahengi sorguluyor..

Bi yandan bu özel’liği hissetmeye çalışıyor iliklerinde, bir yandan kursağındaki duygu yoğunluğunu zapt etmeye çalışıyor.. Gün sonunda tutamıyor, iki durak erken iniyor.. Ağlıyor..

Kursağımdaki acı önceki yıllardan farklı..
Annemin beni doğurduğu yaştayım, ve biliyorum ki bu yılın özel’liği de önceki yıllardan farklı..

Bu yıl bana ait ilk çiçeğimi edindim bi de.. bir menekşe, mor hem de.. Adını “benek” koydum; ben'le dolsun her hücresi, “ben” açsın benek benek, ben’le büyüsün diye..

"Hayat güzelmiş.. miş..
Çiçek açarmış.. mış..
Dünya dönermiş.. miş..
Kuşlar uçarmış.. mış..
Falan filan.."

3..2..1..0

2007-03-05T19:29:00.000+02:00

-çetele mi bu? çentik mi?
-adı değişse gayesi değişir mi?
-dijitali’ne başka isim vermek gerekir mi?
-tükenmezle tükettiklerim scanner’dan geçmeli mi?
-bunu gören birinin benim hakkımda ne düşündüğü benim için önemli mi?
-sayılı gün çabuk geçiyor muymuş, saydığım için daha beter oluyor muymuş, çizdiklerimle ömrümden de gidiyor muymuş, bu beni geriyor muymuş???....

Ben yaptım bunu.. ömrümün bir yılının üç renkten ibaret olduğunu sanma sakın okuyucu, envai çeşit duygu saklamakta bu görüntü..

Kısa keseceğim ben bu metni..
Yazmışım say rakamların gizlediklerini, ama iyisi mi sen bak ve anla bu gönül son 427 günde neler çekti..

Nazım kılıklı nesir müsvettesi..

Gerçek...

2007-02-25T19:48:00.000+02:00

Söyleyecek çok şey var belki, ama kendimi ifade edişlere kurban gidecek yine kelimelerim.. ne anlamları bilinecek, ne derinliği görülecek..

Biz yine de deneyelim..

Evrim bir gerçektir..
Anlamlandırmaya çalıştığın şey "öz" olduğu müddetçe sırrına eremeyeceğin, matematiksel hesaplara girmeden analitik olabildiğin, ve hatta olan biteni gözlemleyebildiğin, hatta ve hatta okuduğunu anlayarak eleştirel gözle bakabildiğin müddetçe içinde bulunduğun sistemin tüm işleyişini şüphe götürmeyecek şekilde sana veren bir gerçek..

Zaman harcarken boşuna salt kendi varlığını sorgulayıcı o bencilce tutumunla, aslında senin de diğerlerinden farkın olmadığını, ve sana en uzak sandığının bir dişlinin çapı kadar yakın olduğunu görmendir esas olan.. en uzağının bile en yakının kadar bir parçası olduğunu bu sistemin, ve sana benzediğini anlaman hatta.. mesafelerin ne önemi var ki, sistem kurgulanmış bi kere ta başından..

Bir de tepeden bakmak icap eder mekanizmaya..
Sen aynı çapa takılmış dişlerle savaşırken sırf kendi varlığını anlamlandırmak adına, yukarda bi yerlerde senin adına karar verenleri kaçırıyorsun asıl.. dişlerin aynılığının gerçekliğine varmış birilerini.. beyhude uğraşında sana destek verip de gözden yitmek isteyen birilerini..

Bırak oğlum sen bu işleri..
Sen kendi içindeki meselelerini çözmeyi bırak hele.. kim çözmüş ki sen çözesin; kim varmış ki “büyük anlama” sen varasın.. Bak, sistem kurulmuş bi kere senden bağımsız..

Sen sisteme odaklan önce, anlamaya çalış neresindesin bu sistemin.. sonrası nasılsa gelir..

bak Dino, mutluluğun resmi bu..

2007-02-19T14:02:00.000+02:00

ne mutlu bi aile tablosu ya rab..
bana bir gıdım şaraaabbb, bir gıdım şaraaabb.. efkâr?? hıı hıı..

insanın kıskanası gelmiyor değil bu mutluluğu ve inanır mısın; fonu duvarlarımın bürüneceği renk [bizim herif izin verirse şayet].. hal böyle ve durum böyle böyleyken bu mutluluğa bakarak hayatın anlamını keşfedemeyecek bir babayiğit varsa sonsuza kadar kendini bi zindana hapsetsin hemancacık, zira var oluşunun bi kıymeti yoktur gözümde..

hatırlıyorum da hayal meyal, beklenen sivilcilerimi çıkaramamışken ben ergenlik dönemimde, o beklenen derin buhranlarda sürüm sürüm sürünürdüm; benden önce milyaaoorrrlarca insanın da kafa patlattığı o eşsiz soruyu sual eder durur idim, kâh kendi cinsime kâh yüce rabbime kâh dağlara taşlara kâh kaleme kağıda.. üzülürdü insanoğlu bana çokça, aldırmazdım.. ulan evrim derdi kimisi, takma kafanı hayatını yaşa, ama ben vazgeçmezdim..

geldi zaman gitti zaman, bıraktım ben bu beyhude uğraşı.. boşa harcadığım iki yıl ve çözemediğim anlam resim oldu duvarlarımda, nâzım esere dönüştü defterlerimde..

sonra bu resmi buldum.. daha ne ararsın ey aciz insan dedim kendime..

peşini bıraktığım o sual evrenin sırrını bana sundu salonumun duvarlarını süsleyecek renk ile.. bir güneş, bir ay, bir yıldız ve bir aile.. al sana evrenin sırrı..

bu derinliği keşfedecek yüreğim olduğu için şanslı addediyorum kendimi..

ben böyle sanatın ... takipçisiyim..

2007-02-15T21:51:00.000+02:00

Çayyolu Tiyatrosu açıldığından beri tiyatroya gitmemek için öne sürdüğümüz bahanelerimizle birlikte benim başımın eti de tükendi..

Ailenin dört bir kolundan "evriiim biiizii diskoya götür" benzeri nidalar yükselmekte, ki böyle bi girizgâhtan sonra diskonun burda neye "refer" ettiğini ifade etmeye gerek olmadığı kanaatindeyim..

Efendim baktım ki günümün üçünün birini sömüren internet de bu dürtülere destek olmakta ve bilet almaya üşenen tiyatro seyircileri için [bu nasıl bi seyirciyse] imkan sağlamakta..

Sanal alışverişin hayırlısıdır bu türünden bi yaklaşım sergileyerek bu ayki ikinci bilet alışverişimizi Çayyolu Tiyatrosu'nda tek gecelik gösterimi olacak olan “Salome” için kullandık [burda açıklamakta yarar görüyorum, Çayyolu Tiyatrosu’nda şubat ayı içindeki 8 yaş üstü izleyiciye hitap eden tek oyun Keşanlı Ali Destanı’dır ve ay içindeki tüm gösterimler doludur, böyle de bi semtiz işte]..

Evet efendim aldık biletimizi.. gecenin bi vakti sinema ve tiyatro gösterimlerinin tadını yolunu, benzinini, gidişini, dönüşünü, son otobüs saatini, ve buna benzer vırtını zırtını düşünmeden çıkarabileceğiz artık..

Sosyalleşmek için yanıp tutuşan ama sosyalleşmemek için bin bir kılıf uyduran biz sanatseverlere “sen yeter ki sanat iste ey halkım, kıçını kaldırmasan da satarım ben bileti” diyen Bakanlığım’ın pek saygılı birimine teşekkürü bir borç bilirim..

27 Şubat Salı akşamı tiyatrodayım efem..

bi-derin bi-post..

2007-02-14T09:05:00.000+02:00

Sözcüklerim iki kalp arasında aksın bugün de..

Sabahın körü geldim başına sanki derin şeyler yazabilecekmişim gibi.. yazabilirim istesem, bilirsin.. ama yazmayacağım, sadece düşüneceğim bugün ben diğer yıllardan farklı olarak [dur şu parantez arasına açıklayıcı bikaç kelam edeyim de devrikliğime kurban gitmesin hislerim.. farkı düşünmekte değil, ki sen ne derin düşündüğümü de iyi bilirsin, farkı derin yazmamakta bugün]..

Tek emelim tek arzum güne sevgiyle başlamak..
489375485784 km ve 23 güncük uzaktaki sevgilimi anarak, okudukça aklıma getirerek, aklıma getirdikçe çıldırırarak, çıldırdıkça sinirlenerek, sinirlendikçe günün anlam ve önemine söverek, sövdükçe sığlaşarak, sığlaştıkça derinleri özleyerek, özledikçe derin yazarak başlamak.. ve bütün bunların hepsini sabah aralığına sıkıştırmak..

evet, sabahları çok ironik oluyorum..

melek bana bol gelir..

2007-02-03T21:41:00.000+02:00

Adımlarımdaki neşeyi görmeliydin bugün.. tüm dostlarımla yürüdüm ben uzun zamandan sonra ilk defa.. sağımda zeka, solumda anlayış, önümde huzur, arkamda güven...

Soluma yaslanıp şefkat beklerken sağıma dönüp fikir danıştım.. bu sırada önümdekine yetişmek için hızlı adımlarla yürümekteydim ki, arkamdakinin “sen git ben geliyorum” diyen sesini duydum..

Bulunduğum yerde sevgi vardı.. beynimde, kalbimde, ruhumda hep sevgi..

Bi de dilimde altı çizilecek bi söz:

"eğer istinasız herkesi seversen, yani düşmanını seversen, sana zulmedeni seversen, sevdiklerini sevmenin ne manası kalır?"

budur dedim olması gereken.. gerçekten sevdiklerine hak ettikleri gerçek sevgiyi sunabilmek için yaşamalı insan.. asla oynamamalı, sevgiyle alay edercesine.. melek olmamalı, sevileceğini umarcasına.. dürüst olmalı kendine ve sevgiyi esirgememeli, sadece sevdiklerinden..

melek değilim ben, olmak da hiç istemem..
sevgiyi hor kullanmayayım, o bana yeter..

Aykız

2007-01-13T17:48:00.000+02:00

masanın üstüne çıkıp vitrin camında aksini seyrederek elinde tuttuğu mikrofon kılıklı kolonya şişesine bağıra bağıra şarkı söyleyen küçük kızı hatırlıyorum..

babasının “brüt” kokusunu bulmak için çekmeceler arasında yolculuğa çıkan ve brüt deyince aklına yeşil şişe üzerindeki zincir gelen küçük kızı..

bankacı olduğunu iddia ederek önemli evraklar imzalıyormuşçasına kitaplara imzasını atan küçük kızı..

zamanın pop şarkılarını dinlemek dururken zülfü ile, ahmet ile, leman ile, esin ile büyüyen küçük kızı..

ve mutfaktan annemin sesleri geliyor kulağıma, su sesine karışan ayak sesleri.. güzelliğiyle doldurduğu odada özveriyle pişirdiklerinin kokusu.. görmesem de bakışlarından aktığını bildiğim umut ile endişenin kokusu..

kızıl saçlı, gencecik bir hatun görünüşünün, hayranlıkla kendini izlettiriyor oluşunun ötesinde yeri başkadır bende leman sam’ın.. onun dilinden dökülen bir şarkı duyduğumda vücudum tepki verir işte her hücresiyle..

hele ki bu şarkı aykız’sa..

çam altı cümleleri..

2006-12-29T18:50:00.000+02:00

Yıla girişimi hatırlıyorum.. daha dün gibi..
bu sözü söyleyebilmek bile bir başarı sayılmalı kendi adıma, çünkü zamanın içine dalmadan, zamandan korkmaktı benimki.. ama bugün o yolun sonundayım, ve korktuğum, ürktüğüm, kaçtığım şeylerin üstesinden gelebilmişliğimle dimdik ayakta yeni bir yılı karşılamaya hazırlanıyorum..

nasıl da korkuyordum 2006 senden.. çünkü sorumluluklarımla, umutlarımla, yalnızlığımla bir yıla giriyordum.. hiç olmadığım kadar uzaklaşırken hayata, kendime bir o kadar yakınlaşıyordum; ruhumun derinlerine dalıyor ve daha önce görmediğim mercanlarımı, süngerlerimi, batık gemilerimi, yosun tutmuş taşlarımı görüyordum, onun açtığı kovuklarımı geziyordum.. bir bir dökülüyordu incilerim gözlerimden, ama ben buna seviniyordum, çünkü çaresizliğimden öte derinliğimdeki zenginlikti onlar..

kendimi onda yitirmişken ben, bi anda tek başınalığımla hayatın tam ortasında bulmuştum kendimi ve eskisinden güçlü, eskisinden aşık, eskisinden kadın olabilmek için yeniden bulmalıydım kendimi.. yeniden keşfetmeliydi beni.. sınırlarını bildiği ama derinlerine ulaşamadığı bir adayı keşfeder gibi.. bayrağı diktiği, ama manzarasını seyretmediği bir kale gibi.. o yüzden günlüklerimi okuttum, kalbimin ve beynimin anahtarını kendi ellerimle verdim ona, içeri girip keşfedebilsin yeniden diye..

hac’tı yaşadığımız.. 456 km uzunluğunda bir yol idi topu topu ama dikenliydi, çalılıktı, zehirli yılanlarla dolu çok engelli bir yoldu.. yolun sonunda bir ışık vardı, ellerimizde ise fenerler.. olduğumuz yeri aydınlatıyorduk biz, ikimiz aynı ışığa doğru giderken farklı yollardan.. ışık saçarak yürüyorduk biz ışığa doğru..

bu hac’ta günleri saymakla başladı karşı koyuşum zamana ve gördüğüm her yere bi çizik atmakla devam etti.. hesaplar yapıyordum kendimce, şurda şunu yaparım, burda şununla avunurum, şu zaman şu noktaya gelmiş olurum, şu gün zaten bunu halletmiş olurum, şurda görürüm, burda geri gelirim, şurda yeniden motive olurum, burda biraz gerilirim.....

zamana karşı koyabilmek adına el atmadığım mevzu kalmadı bu bir yılda.. kitaplara daha çok sarıldım, sokaklarda arkadaşlarımla avunmaya çalıştım, puzzle’a bulaştım kıyısından bu ayrılıktan kalacak ve duvara asılacak bir hatıra olsun diye, beceremedim..

bu bir yıllık sıkıntıda ikimizin de vardı sorumlulukları ve ikisi de seneye kalmayacaktı.. o yüzden teze daldım sonunda.. hem onun yokluğu belki bunun içindir diye medetler umdum bu ayrılıktan, anlamlar yükledim bu saçma sapanlığa.. onu özledikçe kitaplara gömüldüm, özlemim canımı yaktıkça başlıklar arasında dolandım durdum, ona yazdıkça yazıyordum ben teze ve ben ona çok yazıyordum.. sonunda bitti, ve tabi ki onun sayesinde.. onun yokluğu ve belki de varlığı sayesinde.. tezde teşekkür etmem bu yüzdendi işte onun “varlığına”..

şu an geldiğim noktadan baktığımda çoğu geride kalan yılı devirdiğimiz bu yola, 2006 güzel geçmiş kendi adıma.. 18 kitap okumuşum, 1 tez yazmışım, 5 il dışı göreve çıkmışım onun yokluğuyla dolu bu bir yılda..

zamana yenik düşmedim ben..
yara-bere dolu vücudumun her bir yanı, ama kaybetmedim ben bu savaşı, korudum kendimi tüm engellere karşı..

öğrendim ki ben bu yıl; hayatta asla büyük konuşmayacaksın, asla asla demeyeceksin.. hayat her zaman seni sınıyor ve sen ona boyun eğeceksin.. sen karşı koydukça, antikorlar ürettikçe o daha da güçlenerek geliyor sana, ve ummadığın bir şekilde mağlup edebiliyor..

öğrendim ki; sevgiden başka hiçbir güç yok seni hayata bağlayan.. ondan başka hiçbir anlam yok bu hayatta.. onu bulmak için yaşıyorsun, bulunca da kaybetmemek için.. ve onu elinden almaya kalkanlar ailen bile olsa kendini şaşırtırcasına saldırıya geçiyorsun, onlar ailen bunu biliyorsun ve yıkmayı beceremeyeceğini anlayınca kabuğuna çekiliyorsun, stratejik oluyorsun hiç olmadığın kadar, ama sevgi için, sevgini korumak için..

öğrendim ki; zaman geçiyor.. bitmez sandığın günler ayrıntılardan ibaret oluyor, ve sen neler yaşadığını unutup sadece bulunduğun noktaya gelmekte o yaşadıklarının etkisi olduğunu biliyorsun, ve bu sana yetiyor..

ben bu yıl “sabrı” öğrendim en çok ve ganimetim ben oldum..

hayatımın en zor yılıydı 2006 ve böyle kalmasını diliyorum en çok..
2007’den ise sadece sağlık diliyorum tüm sevdiklerime, başka hiçbir şey değil..

aşık olduğum adam..

2006-12-23T20:20:00.000+02:00

Sen gittiğinden beri, görmediğin biçimde bu gördüğün resmi yarattım.. gözlerin hep üzerimdeydi, o yüzden pek ağlayamadım.. seninle yattım, seninle kalktım.. 2.5 yıla vuran gerçeğimizde hiçbir zaman sana bu kadar yakınlaşamadığım ama senden 309 km uzak olduğum 1 yılımı işte bu gördüğün şekilde geçirdim..

Kıskanıldın, yadırgandım.. eleştirildim, merak edildin..
Beni bu kadar kendine bağlayan bi adam, kimsenin bilmediği bi evrim’i gün yüzüne çıkaran bi adam nasıl biri olabilirdi? Kimdi? Neyin nesiydi? Ne özelliği vardı da beni bu kadar kendine aşık etmişti?

İşte bugün beni bilmem kaçıncı kere kendine aşık eden adamın özelliği..

Bi insan sevdiğinin kalbinden çıkmış, o sırılsıklam öptüğü dudaklarından, diline doladığı dilinden dökülen, kendine yazılan bir şiiri dinleyince öyle tuhaf oluyor ki.. anlatamıyor hislerini.. kendi yazdığı şiiri yavan buluyor, susuyor beceriksizliği karşısında..

Hayatım boyunca bana şiir yazılmadı..
Hep söylendi alt alta dizilmiş klişe cümleler, ama hiçbiri böyle yüreğime dokunmadı, hiçbiri böyle kursağıma yerleşip canımı acıtmadı... hiçbiri “şiir” olamadı..

Öyle şanslı bir kadınım ki, seni buldum bu kalabalık içinde..
Seni..
Hiç olmadık bi zamanda olmayacak biçimde karşıma çıkıp yüreğime dokunabilen, inançlarımı alt üst eden, bana kadınlığımı hissettiren, değer yargılarımı sorgulatıp beynimdeki olur olmaz hayalleri silen, olmaz dediğim bi şeyi aşkla yoğurup hayatımın ortasına sokan, öncekileri birer “toplu iğne başı” kadarlık bir öneme indirgeyen seni..

Yeri gelmişken eklemeli..

Uzak’tı bilirim seni bana veren,
Beni sana veren o uzak yine
Sana karşı yüzümde koca bir peçe
Sebebiydi.....
Ve bir söz, bir el değdi kalbime
Yakınlaşan tüm uzak’lar bizim
Bir kıvılcım, bir ateş,
Ve bir çift yeşil o an için........

14.03.2005
21.40

işte böyle bi adam beni kendine aşık eden..

çevremdeki her gereksizliğe kulağımı tıkayıp aşkımı yaşamamı sağlayan işte böyle bi adam..

bilinç hali

2006-12-18T22:33:00.000+02:00

birkaç gün öncesinde bilinçsizlik hallerini sıralayadurup onları tanımlamaya kalkacak kadar kendimi en oyalı dantel sanırken ben, bugün o dantelliğimi bilinç üzerine örtmek istiyorum.. gelenekselliğim kurusun..

dantel demişken örneklerimize örgüden başlayalım isterim [evet öğretmen çocuğuyum ne var].. hani böyle kocaman bi “ipten yumak”ı saçma dizilişler eşliğinde birbirinin üstünden altından falan geçirip de insan zekasının anlam veremediği bi biçimde bi kazak, bi atkı, bi şal, bi bere, bi patik [artık yeteneğinin sınırları ne verdiyse] falan örersin de o örgüye akıl erdiremediğin zekan bi anda “düşünceden yumak”ı örmeye başlar ve bi bakarsın bi fikir, bi hayal, bi plan, bi umut [artık yeteneğinin sınırları ne verdiyse] örüvermişsindir.. var mıdır bunun ötesi işte??? yoktur.. evet, cevabını bildiğin sorular sorma evrim

gönül istiyordu ki “6 telden olma, maundan doğma bir enstrüman”ın çıkardığı seslerin de bu süreçte etkisi olduğunu anlatayım.. ya da bir yüzücünün 100 metreyi “daha ne kadar kısa” sürede yüzebileceği gibi, bir resmin “daha kaç küçük parçaya” ayrılabileceği hesaplarını yaptırtan puzzle zımbırtısında eklediğin her bir parçanın bir fikri somutlaştıracak birer bilgi, fikir, umut, hayal, heves, tutku, aşk, şehvet, hırs, intikam, kin, nefret, kıskançlık parçacığı olduğunun da bu bilinç sürecinde etkili olduğunu zikredeyim..

etmişim bile..

yazmak da böyle bir süreç işte..
nerdeeen nereye..

Kalıtsal bir takıntı

2006-12-14T20:09:00.000+02:00

Pek kimse bilmez benim bu takıntımı, anlattıklarım da tasavvur edemez nasıl bir illet olduğunu..

Konusu açıldığı bir gün bunun bir hastalık olduğunu, genellikle dahilerde görüldüğünü söyledi bir arkadaş.. o okumuş bi yerlerde ama ben bilmiyordum o güne kadar.. bunun sadece alışkanlık ile takıntı arasında bir çizgide durduğuna hükmediyordu beynim..

Düşündüm daha sonraları..
Dahilik ile delilik arasındaki dengenin kılıç inceliğinde olduğu söylenmiyor muydu zati..
Kimin aklına gelebilirdi ki başka, söylenen sözcüklerde matematiksel uyumun aranması gerektiği..

Anneme konusunu açtım ilk defa geçenlerde. Şaşırdı kadın tabi haliyle..
Fark etmezsiniz siz, pek dikkat etmezseniz [buradan bir nesirde kafiye ustası geçti], söylediğiniz bir kelimeyi parmaklarımla görünmeyecek bir ritimde ikili hareketler halinde yazdığımı, her ikiliğin arasında es verdiğimi ve benim bunu konuşma metni içindeki her kelimede yapmaya çalışacak kadar delirdiğimi.. ve çifte tamamlayamadığımda yanına noktayı koymayı akıl edebilecek kadar psikopat olduğumu...

Ve inanabiliyor musun arkadaşım, annem söyledi..
Babam da yaparmış aynısını..
Benim babam..