Mutluluk

Geç oldu farkındayım, ama son günlerde ne bir cümle yazasım vardı ne düşünesim. Mutluluğun tanımı gibi bir mim sevgili Goddess-Artemis'ten gelince uzunca bir süre yazacak hiçbir şey bulamadım. Mutluluğu tanımlayamadığımdan mı, Goddess-Artemis gibi hemen aklıma geliverecek bir mutluluğum olmadığından mı bilmiyorum.

Ben ne zaman mutlu oluyorum, bunların ortak özelliği nedir, bu mutluluğu resmedebilir miyim tanımlayabilir miyim diye düşündüm evet, düşündürtüldüm :) Ailemle gülerken, hayatta başarılı ve şanslı bir insan olduğumu anladığımda, saf sevgiyi hissettiğimde mutlu oluyorum, herkes gibi. Ancak mutlu olduğum anlara dair aklıma en çok gelen anı denize, havuza, yeşile, maviye, çıplaklığa ve yaz günlerine ait olunca anladım ki, ben en çok tatilde mutlu oluyormuşum.

Hiçbir zorunluluğa hapsolmadan; her türlü maddi, bürokratik, dünyevi, toplumsal sorumluluklara uzak; çevremden uzak; sadece bu mutluluğu paylaşmak isteyeceğim kişilerle kendimi dinlediğim anlarda, hele de ılık bir rüzgar esiyorsa, üzerimde fazla hiçbir şey yoksa, doğaya-doğala en yakın olduğum anlarda mutluyum ben.

Bir de bi anda içine bir huzur dolar insanın.. yaşamak harika bir duygu dersin, ortada bariz hiçbir olay yoktur ama mutlu olduğunu hissedersin, bir anda sana keyif verecek her şeyi yapmak istersin.. İşyerinde bile olur bu, yolda yürürken de olur, film izlerken de olur aptal bir tv programı izlerken de.. Bunun da doğallıkla alakası var. İnsanoğlu bu, her zaman guard'ını almış, her zaman tetikte duramıyor hayata karşı. Bir anda bilinç boşalıyor, bir anda saflaşıyorsun, çocuklaşıyorsun, gülüyorsun. Belki de, Goddess-Artemis de bu yüzden yeğeniyle mutluğu tanımlıyor.

Tanımlayayım artık şu mutluluğu; doğaya yakın olduğum anlar varsa ve bunun farkındaysam; o toplum denen şeyin dayattıklarına karşı durabilecek anlar yaratıyorsam, buna gücüm varsa ve biraz da olsa başarabiliyorsam; saflığı, iyi niyeti, koşulsuzluğu bir anlık bile olsa hissediyorsam o anlar mutluyum ben.

Toplumsalcı değil bireyci olduğumu her fırsatta söyledim. Mutlu olduğum anların bile tek başımayken, doğaya en yakın olduğum anlarda gerçekleşmesi tesadüf değil herhalde.